سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٠ - قلب اولياي خدا، كانون توجه و محبت به خداوند

جملة وَفَرَّغْتَ فُؤَادَهُ لِحُبِّكَ را هم مي‌توان از آثار محبت خالص به خداوند برشمرد، و هم مي‌توان آن را تعبيري ديگر از محبت خالص به او دانست. با اين جمله حضرت از خداوند درخواست مي‌كنند كه دلشان را مختص محبت خود گرداند و از محبت به غير او خالي سازد. براي اينكه گلاب خالص بماند و فاسد نشود، نبايد در آن سركه ريخت. همچنين نبايد علاقه و محبت به غيرخدا را در دل راه داد؛ چون دل‌بستگي و علاقه به غير وي با محبت و توجه به او سازگار نيست و دل را از محبت خدا تهي مي‌سازد. وقتي خداوند به بنده‌اش عنايت و توجه دارد و مي‌خواهد محبتش را در قلب او جاي دهد و طعم و لذت آن را به او بچشاند، دل او را از تعلقات مادي و آلودگي‌هايي كه با محبتش ناسازگار است، پاك مي‌سازد و آن‌گاه كه دل بنده، پاك و مصفا شد، محبتش را در آن قرار مي‌دهد؛ چنان‌كه اگر انسان بخواهد در ظرفي گلاب يا عطري خوش‌بو و دل‌انگيز بريزد، آن ظرف را تميز مي‌كند تا مايعي ديگر با آن عطر و گلاب مخلوط نشود و آن را فاسد نسازد. خداوند نيز با وسايلي كه فراهم مي‌آورد، دل مؤمن را از آلودگي‌ها و تعلقات غيرالهي پاك مي‌كند و آن‌گاه محبتش را در آن قرار مي‌دهد. البته تعلقات و آلودگي‌هاي دل متفاوت‌اند؛ برخي از آنها به‌راحتي از دل زدوده مي‌شوند، اما برخي از آنها به‌سختي و در درازمدت از دل پاك مي‌شوند؛ چنان‌كه اگر بخواهيم در ظرفي كه در آن آب هست گلاب بريزيم، به مجرد خالي كردن آب،‌ ظرف پاك و مهياي ريختن گلاب در آن مي‌شود. اما اگر در آن ظرف، مايع چرب يا چسبنده‌اي هست، بايد پس از تخلية آن، ظرف را كاملاً شست‌وشو داد. حال اگر در ظرفي كه در آن گريس ريخته‌اند بخواهيم عطر بريزيم، بايد پس از تخلية گريس، آن ظرف را چندين بار شست‌وشو دهيم تا كاملاً چربي و بوي گريس برطرف شود.

دل جوانان كه چندان به تعلقات دنيوي آلوده نگشته، و آلودگي‌ها كاملاً در آن رسوخ نيافته است، سراسر مهياي پاك شدن از آلودگي و دل‌بستگي‌هاي دنيوي و زينت