سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٩٠ - تحصيل رضا به قضاي الهي از بستر محبت به خداوند

است؛ چون آن لذايذ محدودند ولي لذت درك مشاهدة خداوند و درك زيبايي جلوه‌هاي معبود، نامتناهي و نامحدود است. آن‌گاه اگر انسان به اين استعداد و ظرفيت عظيم و شگفت‌انگيزي كه خداوند در وجود او به وديعت نهاده است، پي ‌ببرد و دريابد كه به چه مقام و درجه‌اي مي‌تواند دست يابد و اينكه مي‌تواند به آن محبوب با زيبايي‌هاي نامتناهي دل ببندد، آيا حاضر است خود را اسير امور مادي پست و گذرا و محدود و توأم با آفت، پليدي و زشتي‌هاي فراوان كند؟

اگر ما لياقت درك حقايقي متعالي چون مشاهدة خداوند و نظر به تجليات ربوبي را نداريم، خواندن دعاها و مناجات‌ها و ازجمله اين مناجات كه از چنان حقايقي خبر مي‌دهند دست‌كم ما را به وجود آن حقايق رهنمون مي‌سازد. به برکت مطالعة آموزه‌هاي ناب ديني است كه عظمت انسان و استعدادها و ظرفيت‌هاي متعالي او برايمان آشكار مي‌شود و درمي‌يابيم كه انسان مي‌تواند به مقامات و درجاتي نائل گردد كه تصورش هم براي ما دشوار است. پس آيا سزاوار است كه عمر و وقتمان را صرف امور پوچ و بيهوده كنيم و از حقيقت وجودمان غافل شويم؟ حقيقت وجودي كه خداوند دربارة آن فرمود: وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِي؛[١] «و تو را براي خود پروردم و برگزيدم» و يا در حديث قدسي مي‌خوانيم كه خداوند فرمود: عَبْدي خَلَقْتُ الأشْياءَ لأجْلِِكَ وَخَلَقْتُكَ لِأجْليِ وَهَبْتُكَ الدُّنْيَا بِالْإحْسَانِ وَالأخِرَةَ بالْإِيمَانِِ؛[٢] «بندة من، من همة اشيا را براي تو آفريدم و تو را براي خودم خلق كردم. دنيا را با احسانم به تو بخشيدم و آخرت را به‌پاس ايمانت به تو خواهم بخشيد».

تحصيل رضا به قضاي الهي از بستر محبت به خداوند

قبلاً دربارة رضا به قضاي الهي سخن گفتيم. دستيابي به اين مقام كه در روايات و متون

(١). طه (٢٠)، ٤١.

(٢). شيخ‌حر عاملي، الجواهر السنيه،‌ ص٣٦١.