سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤١ - ١ برداشت اول از قرب الهي

نمي‌پرستيم مگر براي اينكه ما را به خدا نزديك سازند؛ همانا خدا ميان آنان (مشركان و موحدان) دربارة آنچه اختلاف دارند (شرك و توحيد) داوري مي‌كند. خدا كسي را كه دروغ‌گو و كافر و ناسپاس است، راه ننمايد».

مفهوم قرب چون ساير مفاهيم از امور حسي و روابطي كه بين آنها وجود دارد، انتزاع مي‌شود. وقتي فاصلة بين دو چيز اندك باشد، گفته مي‌شود كه آن دو چيز به يكديگر نزديك هستند و وقتي فاصلة آن دو از يكديگر زياد شود، گفته مي‌شود كه از هم دورند. آن‌گاه پس از استعمال قرب در قرب مكاني، آن مفهوم توسعه داده شده و دربارة قرب زماني نيز به كار مي‌رود. وقتي فاصلة زماني دو چيز به يكديگر كم باشد، گفته مي‌شود كه به هم نزديك هستند و اگر فاصلة زماني آن دو از يكديگر زياد شود، گفته مي‌شود كه از هم دورند.

چيستي قرب به خداوند

١. برداشت اول از قرب الهي

مسلّماً با توجه به آنچه ما از تعاليم انبياي الهي و پيشوايان معصوممان فراگرفته‌ايم كه خداوند مجرد است و جسماني نيست، قرب به خداوند نمي‌تواند قرب جسماني از قبيل قرب مكاني و زماني باشد. گرچه درك حقيقت اين قرب، دشوار است، برخي در صدد تبيين آن برآمده‌اند. يكي از توجيهاتي كه در اين راستا ارائه شده، اين است كه گاهي در روابط انسان‌ها قرب به‌معناي جسماني كه همان قرب مكاني و زماني است، به كار نمي‌رود و به‌معناي قرب معنوي به كار مي‌رود. آن قرب در صورتي است كه دو نفر ارتباط صميمي و تنگاتنگي با يكديگر دارند و اگر يكي از آن دو از ديگري درخواستي داشته باشد، به آن ترتيب اثر مي‌دهد و به سبب وجود احترام و رودربايستي، درخواست‌هاي يكديگر را اجابت مي‌كنند. بر اين اساس، وقتي كسي نزد ديگري داراي