سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٧٢ - دنيا، سراي آزمايش و انتخاب مسير سعادت يا تباهي

شَدِيدٌ وَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٌ وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلاّ مَتَاعُ الْغُرُورِ؛[١] «بدانيد که زندگاني دنيا بازي و سرگرمي و آرايش و فخرفروشي بين يکديگر و فزون‌جويي در مال‌ها و فرزندان است؛ همچون باراني که گياه رويانيدنش کشاورزان را خوش آيد و به شگفت آرد، سپس پژمرده شود و آن را زرد بيني و آن‌گاه خشک و شکسته و خُرد گردد و در آن جهان [کافران را] عذابي سخت و [مؤمنان را] آمرزشي ازجانب خدا و خشنودي اوست؛ و زندگي اين جهان جز کالاي فريبنده نيست».

البته با آن همه نکوهشِ دنيا در قرآن و روايات به‌ويژه، و در اغلب خطبه‌ها و سخنان امير مؤمنان علي(عليه السلام)، مي‌نگريم که مردم چنان عاشق و شيفتة دنيايند که براي رسيدن به آن سر از پا نمي‌شناسند و به هشدار‌هاي فراوان دربارة استفادة ناصحيح از دنيا توجهي نمي‌کنند. آنان از خطر‌هايي که در دنيا فرارويشان است و نيز از چاه‌هاي گناه که دنيا دربرابر آنها کنده، غافل‌اند. آنان متوجه نيستند که در دنيا دو راه در برابرشان قرار گرفته که يکي از آنها به بهشت و سعادت مي‌انجامد و ديگري به جهنم؛ و اگر هشيار نباشند و با چشمان بسته و غافل از خطراتي که فرارويشان قرار گرفته‌ گام بردارند، فرجامشان سقوط در درة هولناک جهنم، و حرمان ابدي از سعادت و بهشت است.