سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣١٤ - خشنودي خداوند از توبه و بازگشت بنده

إلى مَكانِي الَّذِي كُنْتُ فِيهِ فَأَنامُ حَتَّى أَ مُوتَ. فَوَضَعَ رَأْسَهُ عَلىَ سَاعِدِهِ ليَمُوتَ فَاسْتَيْقَظَ فَإذَا رَاحِلَتُهُ عِنْدَهُ عَلَيْهَا زادُهُ وَشَرَابُهُ. فَاللهُ أَ شَدُّ فَرَحاً بِتَوْبَةِ عَبْدِهِ الْمُؤمِنِ مِنْ هذا بِراحِلَتِهِ وَزادِهِ؛[١] شادماني و خوش‌حالي خداوند از توبة بندة مؤمنش بيشتر است از مردي كه در بيابان مرگ‌باري فرود آيد و مركب و زادوتوشه‌اش را گم كند و در پي آنها بگردد تا گرما و تشنگي تحمل‌ناپذيري بر وي چيره گردد. به خود گويد: به مكان خويش بازگردم و در انتظار مرگ بخسبم. سر برروي دست نهد و در انتظار مرگ بخوابد؛ پس ديده بگشايد و ناگاه مركب و زادوتوشه‌اش را نزد خود بيابد. (او در اين وضعيت چقدر شادمان خواهد شد؟) شادماني خداوند از توبة بندة مؤمن خويش فزون‌تر از شادماني اين شخص است كه مركب و زادوتوشه‌اش را بازيافته است.

اين تصوير از شادماني خداوند از توبة بندة خويش مبالغه‌آميز نيست؛ چراكه رحمت خداوند در حق بندگان، بي‌نهايت است و نمي‌توان حدي را براي آن تصور كرد.

همة مخلوقات، نيازمند خداوند هستند و كسي نيست كه حتي براي لحظه‌اي از عمرش نيازمند خداوند نباشد. كسي نمي‌تواند ادعا كند كه حتي به‌‌اندازة يك نفس كشيدن و يا چشم برهم زدن نيازي به خدا ندارد. دراين‌بين آنان كه سعة وجودي‌شان بيشتر است، نيازشان به خداوند نيز فراتر از نياز ديگران به خداوند است و ازاين‌رو انبيا، اوصيا، امامان و ملايكة مقرب به خداوند نيازمند‌تر از ما هستند. همچنان‌كه مقايسة ظرفيت وجودي آنها با ظرفيت وجودي ما ممكن نيست، قياس فقر و نياز آنها به خداوند با نياز ما به او ناممكن است. انبيا و اولياي خدا هم براي تأمين نيازمندي‌ها و