از لذت‌هاي حيواني و لذت‌ حاصل از خوردن و خوابيدن، لذت‌هاي ديگري نيز هست كه بندگان ويژة خدا دل در گرو آن لذت‌هاي برين معنوي دارند و دل به لذت‌هاي مادي و حيواني نمي‌سپرند. بي‌پرده مي‌گويم كه بسياري از مؤمنان و دوستان اهل‌بيت(عليه السلام) چنان‌كه نسبت به اهل‌بيت، امير مؤمنان و امام حسين(عليه السلام) و يا حضرت ابوالفضل٧ اظهار علاقه و محبت مي‌كنند و به آنان عشق مي‌ورزند و براي آنان سوز و گداز دارند و اشك مي‌ريزند، براي خدا اظهار محبت نمي‌كنند و سوز و گداز ندارند. با‌اين‌حال در روايات و مناجات‌ها از انسان‌هايي سخن گفته مي‌شود كه سرشار از عشق و محبت به خدايند؛ از غم هجران معبود سخت مي‌گريند و اشك مي‌ريزند، و از شوق وصال يار سرشار لذت مي‌شوند.

گرچه عبادت و بندگي، ممکن است به سبب ترس از آتش جهنم و يا به اميد دست يافتن به ثواب و پاداش بهشتي باشد، و البته اين دو انگيزه براي كساني كه در مراتب آغازين بندگي خداوند قرار دارند، مهم و تأثيربخش است، اما نبايد فراموش كنيم كه اين سطح از عبادت و اين انگيزه‌ها براي اولياي ويژة خدا مطرح نيست. داعي و انگيزة آنان براي بندگي، ترس از حرمان لقاي معبود و اميد به وصال اوست. آنان توجهي به نعمت‌هاي عمومي و عادي بهشت، مانند ميوه‌ها و گوشت پرندگان لذيذ ندارند و توجهشان معطوف به لذت‌هاي متعالي‌تر است. گرچه ما به چنان مقاماتي نرسيده‌ايم و چنان لذت‌هايي را درك نكرده و نچشيده‌ايم، آگاهي از آنها مفيد و ثمربخش است. چه‌بسا در انسان استعدادهايي باشد كه اوضاع محيط و ديگر عوامل، زمينة شكوفا شدن آنها را فراهم نياورد؛ اما در اوضاع ويژه، سخنان پندآموز و عبرت‌بخش و شرح حال اولياي خدا و مقامات والاي آنها، او را متحول مي‌سازد و چون مرهمي بر زخم، جانش را نيرو مي‌بخشد؛ چنان‌كه در طريق كمال و تعالي از ديگران پيشي مي‌گيرد.

ما از باب شكر نعمت خدا و قدرشناسيِ معارف و سخنان اهل‌بيت(عليهم السلام) آن معارف والا را بيان مي‌كنيم و گرچه خود شايستگي درك و فهم آنها را نداريم، ممكن است در