سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٤٩ - دست نياز به سوي پناه بي پناهان و يار بي كسان

اگر در آن سقوط كند، نابود مي‌شود. آن‌گاه از آن بلندي در آتش مي‌افتد، اما در ميانة راه دستگيره و وسيله‌اي مي‌يابد و بدان چنگ‌ مي‌زند و خود را از نابودي حتمي مي‌رهاند. حضرت مي‌فرمايند: خدايا، من به عفو بي‌نهايت و كرم و بخشايش نامحدودت چنگ زدم؛ يعني اگر عفو و بخشش و كرم تو نبود، گرفتار جهنم مي‌شدم و راهي براي نجات از آن نداشتم. وقتي انسان در غفلت و ناآگاهي به سر برد، اعمال ناشايست، او را از خدا دور مي‌سازند و فرجام آتش جهنم را برايش رقم مي‌زنند. او با اعمال خود مسير سقوط و انحطاطش را فراهم ساخته و براي خويش آتش سوزان جهنم را فراهم آورده است. چنين کسي اگر بخواهد از آن آتش جهنم و نابودي حتمي رهايي يابد، راهي جز توسل و چنگ انداختن به بخشش و كرم الهي ندارد، چون در پروندة اعمال او كارهاي شايسته‌اي يافت نمي‌شوند كه اميد داشته باشد باعث رهايي و نجات او گردند.