در توجيه قرآن در ضمن خطاب به مؤمنان در اين آيه از يك حقيقت واقعى سخن رفته است و آن اين كه: مؤمن حقيقى طبيعة مجاهد است، و به همين سبب فشارها و چالشها پيوسته بر او وارد مى‌شود، و چون او از گونه ديگر مردمان نيست، مسئوليت مكتبى را تحمّل مى‌كند، و در نتيجه او شايسته‌تر به آن است كه طرف چنين خطايى قرار گيرد، و بهتر از ديگران معانى آن را مى‌فهمد، پس در اين جا همچون انسانى است كه به پروردگار ايمان آورده و فرمانبردارى از رهبرى حق را با توكّل بر خدا پذيرفته است. و چگونه ممكن است خانه نشينان و بازنشستگان از جهاد معنى چالشهاى خانوادگى و اجتماعى و سياسى را دريابند، در صورتى كه خود در جريان همين واقعيات قرار گرفته‌اند و همچون مؤمنان راستين به مخالفت با آنها نپرداخته‌اند؟! مقصود آيه از ازواج تنها زنان نيستند، چه ممكن است زنى مؤمن و مجاهد بوده باشد و دشمن همسر و فرزندان كه در اين صورت آن زن نيز مسئوليت پيدا مى‌كند. و چه با شكوه و هولناك است ايستار وهب انصارى كه در مقابل چالش همسرش كه خود را به او آويخته بود و مى‌خواست وى را از قدم نهادن به ميدان كارزار براى دفاع از اسلام همراه با امام حسين- عليه السلام- باز دارد، مقاومت كرد و براى چشيدن شربت شهادت روانه ميدان نبرد شد، بدان سبب كه نفوذ دوستى خدا در قلب او از محبتى كه به زن جوان خود داشت بيشتر بود! و چه بزرگ بوده است ايستار آسيه دختر مزاحم كه در مقابل طغيان همسرش فرعون چندان ايستادگى كرد كه او را به چهار ميخ كشيدند و كشتند! و تاريخ دينى و مكتبى آكنده از ايستارهاى قهرمانى زنان و مردان هر دو است، و آنان كسانى بودند كه حلقه وابستگى خانوادگى را شكستند و به ميدانهاى دفاع از ارزشهاى والا گام نهادند.

به همان گونه كه دشمنى رنگهاى گوناگون دارد، دشمنى همسران و فرزندان نيز هميشه با لبه شمشير و نوك سر نيزه آشكار نمى‌شود، بلكه نمودارهاى عاطفى و اجتماعى و اقتصادى ديگرى دارد، پس در آن هنگام كه مؤمن غرق در قضيه ايمان خويش است، و در بوته هدفهاى خود گداخته مى‌شود، و دشمنى‌