تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩٢ - شرح آيات
[١٢] پس از عرضه كردن خلاصه داستان توفان در يك آيه، قرآن ما را به عبرت گرفتن مهمّى از آن متوجه مىسازد كه شايسته است به آن اشاره كنيم: باقى ماندن كشتى و نجات يافتن كسانى كه در آن توفان هولناك بر آن سوار شده بودند، آيت الاهى بزرگى است، و بسيارى از حقايق بزرگ ايمانى را به ياد ما مىآورد، ولى بدان شرط كه گوشى شنوا وجود داشته باشد و آنچه را كه به او يادآورى مىشود از ياد مبرد.
«لِنَجْعَلَها لَكُمْ تَذْكِرَةً- تا آن را يادآورى و پندى براى شما قرار دهيم.» مرور سريعى به آيه، كلمه «الجارية» هيمنه و تسلط خدا بر وجود و سنت جزا و لطف پروردگارمان و نقش ايمان و پيروى از رسالتها و رسولان او در نجات آدمى و فضل انبيا بر بشريت را به خاطر ما مىآورد ... و بدين گونه بسيارى از حقايق وجود دارد كه مىتواند ترس از خدا/ ٢٧٧ و افزايش آن را در نفس بنشاند، و چه بسيار بشريت نيازمند آن است كه در اين آيه بينديشد و به تحقيق بپردازد تا از اين راه هر چه بهتر از خطاها و گناهان پرهيز كند، و زندگى سعادتمندانهاى در پيش گيرد، ولى چون اهتمامى به آن مبذول نمىداريم و نه تنها جزئى از تفكر خويش را به آن اختصاص مىدهيم، بلكه همچون غافلان و لااباليان از كنار آن مىگذريم، و تو گويى تنها داستانى خيالى يا داستانى است كه براى وقت گذرانى ساخته شده است.
آرى، آيات و حقايق همچون آب و چيزهاى ديگر نيازمند ظرفى است، كه آنها را در خود نگاه دارد، ولى اين ظرف از جنسى جز جنس ظروف ديگر است. آن به معنى قلب پاكيزه شده به ايمان و شناخت خدا است، و تنها همين قلب وعايى (ظرفى) است كه توانايى نگاهدارى آن را دارد، و در داستان اعدام دسته جمعى بشريت با طوفان درسى است كه بايد نصب العين خواهندگان نجات بوده باشد، و بر ژرفاى ترس از پروردگارشان بيفزايد، و وجدانهاشان را زنده نگاه دارد، و پيوسته خردهاى ايشان را در مسير حق قرار دهد.