رسول خدا (ص) چيزى نشنيدم كه فراموش كنم بلكه آن را حفظ مى‌كردم»، [٢٧] و از حسن همانند آن روايت شده است كه ثعلبى از آن ياد كرده، و گفته است كه چون «آيه» نازل شد، پيامبر (ص) گفت: «اى على، از پروردگارم خواستار شدم كه آن را گوش تو قرار دهد»، و على گفت: «پس از آن هيچ چيز را فراموش نكردم و نمى‌توانستم فراموش كنم»، [٢٨] و اين درخواست پيامبر از خدا بدان سبب است كه او مى‌دانست كه على امتداد حقيقى او و خط او است، پس ناچار بايد رسالت او را فرا گيرد ... و آيه مصاديق ديگرى را با درجات متفاوت مى‌پذيرد، چه هر گوش شنونده و فرا گيرنده مصداقى از آن است.

تاريخ آموزگار بشريّت است، و ما مى‌بايستى در مدرسه آن به شاگردى بپردازيم، چه راه خوشبخت شدن در دو دنيا همين است، و اگر اين درس را خوب ياد بگيريم و در حوادث و نقاط عطف آن بينديشيم، در هر گوشه و ناحيه‌اى از زندگى به راه حق راهنمايى مى‌شويم ... و از آن روى به پروردگار جهان هدايت پيدا مى‌كنيم كه سراسر تاريخ نشانه‌هايى رساننده به ايمان به او است، و به بسيارى از سنّتها و قوانين و حقايق مدنى راه مى‌يابيم كه چون خوب فهميده شود ما را از ارتكاب خطاها و گرفتار شدن به خطرها محفوظ مى‌دارند و راه پيشروى به بزرگوارى و رستگارى را به ما نشان مى‌دهند.

[١٣- ١٤] سپس سياق براى سخن گفتن از آخرت انعطاف پيدا مى‌كند تا از آخرت بدان سبب سخن گويد كه حاقّه بزرگ آشكارترين صورت براى سنّت جزا در هستى است ... و از اين كه گوش نگاهدارنده صاحب خود را به ياد حوادث تاريخ مى‌اندازد، و از آنچه كه اقوام از اجزاى الاهى در دنيا چشيده‌اند او را با خبر مى‌سازد تا از همين راه حقيقت آخرت را فهم كند،/ ٢٨٠ و آن گوش كه بتواند غيب را از طريق شهود مشاهده كند، و آفاق آن براى رؤيت آينده از طريق حال گسترش يابد،

[٢٧] - القرطبى، ج ١٨، ص ٢٦٤.

[٢٨] - همان مصدر اين را نقل كرده و كشاف و رازى و فتح القدير و الدر المنثور و شواهد التنزيل حسكانى و اسباب النزول نيشابورى نيز در ضمن تفسير آيه از آن ياد كرده‌اند.