تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٥ - معناى واژهها

معناى واژه‌ها

١٥ [ذلولا]: آسان، آماده براى بنا و كشاورزى و دفن كردن مردگان و بر آن حركت كردن و ايجاد نهرها و قنوات و جز اينها در آن ... از ذلّ به معنى مطيع و خاضع و رام بودن.

[مناكبها]: يعنى بر پشتها و راههاى آن، و منكب هر چيز قسمت بالاى آن است، و اصل آن به معنى طرف و جانب است، و از آن است منكب آدمى به معنى دوش او.

[النشور]: حيات پس از مرگ است و اصل آن از نشر به معنى پراكندن و بازكردن است.

١٦ [تمور]: مضطرب و لرزان و متموج است.

١٧ [حاصبا]: سنگى است كه همچون سنگريزه براى پرتاب كردن به كار مى‌رود.

١٨ [نكير]: يعنى از انكار و عذاب ديدن ايشان با اشكال مختلف عذاب همچون غرق شدن و در زمين فرو رفتن و گرفتار باران شن و سنگريزه شدن.

٢١ [لجّوا]: به لجاجت و مخالفت ادامه دادند.

[عتوّ]: سركشى و تجاوز از حق.

٢٤ [ذرأكم‌]: يعنى شما را از راه توالد و تناسل آفريد.

٢٧ [زلفة]: نزديك.

[تدّعون‌]: خواستار آن بوديد و براى رسيدن به آن شتاب مى‌كرديد، مأخوذ از دعاء به معنى خواندن، و گفته‌اند كه: تدعون و تدّعون هر دو به يك معنى است.