تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤١ - شرح آيات

اتمام خطبه خود پرداخت. [١٤] [١٦- ١٧] و هيچ زرهى براى پاسدارى از مؤمنان عليه فتنه بهتر و برتر از ترس از خدا نيست، چه همچون ريسمان محكمى است كه در هر جا و در هر لحظه از عمر انسان را به پروردگارش متصل مى‌سازد، و در هر تلاشى كه مى‌كند، يا سخنى كه مى‌گويد نيز اين پيوستگى و اتصال وجود دارد. اين اولا، و ثانيا آن كه

گوش كردن به فرمان خدا و فرستاده او است، و ثالثا: انفاق در راه خدا و به مصرف رساندن آنچه در اختيار دارد در اين راه است، كه اين راه مستقيم براى دست يافتن به پاداش موجود در نزد خدا است، و پيروز شدن بر آزمندى و بخل نفس كه اساس هر انحرافى در زندگى بشر و بنا بر آن دست يافتن به رستگارى حقيقى در دنيا و آخرت است.

«فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ‌- پس تا آن اندازه كه توانايى داريد، از خدا بترسيد و پرهيزگار باشيد.» اين آيه بيانى براى گفته‌اى از خدا در جاى ديگر است كه اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ‌، [١٥]/ ٣٩ از دو روى

اوّل: خداوند- سبحانه و تعالى- در آن هنگام كه داشتن تقوا را بر انسان واجب ساخت، به او چنان استطاعتى بخشيد كه به وسيله آن بتواند به تقوا بدان صورتى كه خدا از او خواسته است دست يابد. و امام صادق- عليه السلام- گفته است: «خدا انجام دادن فعلى و نيز خوددارى از چيزى را بر عهده آدمى ننهاد مگر اين كه استطاعت فرمانبردارى از اين امر و نهى را پيش از آن به او عنايت كرد»، [١٦] و گفت- عليه السلام- «تكليف از خداى تبارك و تعالى پس از استطاعت است، و آدمى مكلف به انجام دادن فعلى نيست مگر اين كه توانايى آن را داشته‌