تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٩ - شرح آيات

آزار رساندن به شوهر است»، [٩] و به روايتى از امام رضا- عليه السلام- «فاحشه آن است كه زن كسان شوهرش را دشنام دهد و آنان را بيازارد». [١٠] «وَ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ‌- و اين است حدود و اندازه‌هاى خدا.» چون حدود الاهى است، مراعات كردن آنها و بنا بر راهنمايى و نقشه ترسيم شده به وسيله آنها به عمل برخاستن واجب است، بدان سبب كه به صلاح فرد و خانواده و اجتماع است، و جايز نيست كه شخص خود براى خويشتن حدود ديگرى برگزيند و با حقه و تغيير شكل دادن به احكام الاهى، يا با اين ادعا كه قضيه شخصى است، به ترتيب ديگرى عمل كند، چه تشريع تنها به خداى يگانه تعلق دارد.

«وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ‌- و هر كس كه به حدود خدا تجاوز كند، به خود ستم روا داشته است.» بدان سبب كه در آن پيوندهاى زناشويى كه با ضوابط استحكام پيدا نكرده باشد، خوشبختى و ارزشى وجود ندارد، و جامعه‌اى كه براى نظام احترامى قايل نيست، پاره‌اى از آن پاره‌اى ديگر را نابود مى‌سازد، و ستمگرى بر آن مستولى مى‌شود، ولى آشكارترين صورت براى ستم كردن انسان به شخص خود با تجاوز كردن به حدود خدا عبارت از عذابى است كه در آخرت به كيفر فروشكستن حرمت احكام خدا و شريعت او به وى مى‌رسد.

خدا حكمت اساسى را كه نگاه داشتن عدّه به خاطر آن صورت مى‌گيرد، و باقى ماندن زن در خانه‌اش در روزهاى عده واجب مى‌شود، بيان مى‌كند، و آن اميد تغيير كردن وضع و بازگشتن علاقه ميان دو همسر به حالت نخستين است كه با سازگارى و محبت همراه باشد، پس اين درست نيست كه انسان در لحظه خشم و انتقام و واكنش نشان دادن چنان حكم كند كه اميدى به بهبود روابط او با شريك‌