يادآورى مى‌كند كه از اين نيرو در چالش ايشان نسبت به فرستاده او و نسبت به حق كارى برنمى‌آيد، از آن روى كه رسول و حق ياوران نيرومندتر و لشگريان فزونتر دارند ... نيرومندتر از آن روى كه خدا ياور ايشان است، و فزونتر از آن جهت كه فرشتگان و نيروهاى طبيعى در كنار حق قرار مى‌گيرند، و هر اندازه عملى شدن وعده خدا براى دور كردن مخالفان رسالت و پيروزى حزب رسول و رسالتهاى او در دنيا و آخرت تأخير پيدا كند، شكى در آن نيست كه اين پيروزى خواهد آمد.

/ ٤٦٩ «حَتَّى إِذا رَأَوْا ما يُوعَدُونَ‌- تا آن گاه كه آنچه را كه به ايشان وعده داده شده بود ديدند.» از شكست در دنيا در برابر مؤمنان، يا وعده به بعث و جزا كه گمراهى جن و انس سبب شك كردن در آن شده بود.

«فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ أَضْعَفُ ناصِراً وَ أَقَلُّ عَدَداً- پس به زودى خواهند دانست كه ياوران چه كس ضعيف‌تر و در شماره كمتر است.» آنچه بر گمراهى نافرمانان نسبت به خدا و فرستاده‌اش، علاوه بر فريب خوردن ايشان از نيرومندى و شماره سپاهيان، مى‌افزايد، ترديد و شك داشتن در وعده خدا به جزا و كيفر است، و به همين سبب مشاهده مى‌كنيم كه پيوسته از موعد و اجل وعده پرسش مى‌كنند. و در اين جا وحى به استوارى بخشيدن به مؤمنان در مواجهه با اين شكها و جدلها برمى‌خيزد، و به ايشان فرمان مى‌دهد كه با آنان در اين باره به بحث كردن برنخيزند تا زمام گفتگو در اختيارشان قرار نگيرد، و جريان آن به صورتى باشد كه ارزشها و روشهاى مكتبى مقتضى آن است، چه جدلهايى كه خود هدف قرار گيرند، همچون جدل پرسش از ساعت قيامت، به حدى محدود نمى‌شود، و نيز رساليان تكليفى براى آن ندارند كه به هر سؤالى كه ديگران طرح مى‌كنند، جز در حدود مصلحت مكتبى و اندازه علمى كه به ايشان داده شده، پاسخ دهند.

«قُلْ إِنْ أَدْرِي أَ قَرِيبٌ ما تُوعَدُونَ أَمْ يَجْعَلُ لَهُ رَبِّي أَمَداً- بگو: من نمى‌دانم كه موعد آنچه به شما وعده داده شده نزديك است يا دور.» رسول خدا از پاسخ دادن به پرسش به گونه‌اى كه مجادله كنندگان خواستار