تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٨ - رهنمودهايى از آيات

٧ [شهيقا]: در مفردات راغب آمده است كه: شهيق زفير است و زفير نفسى است كه از شش به بيرون رانده مى‌شود و در زبان فارسى «بازدم» خوانده مى‌شود.

٨ [تميّز]: پاره پاره و پراكنده شده.

١١ [فسحقا]: يعنى دورى، و اين نفرينى در حق ايشان است به اين كه خدا آنان را از نجات و خلاص دور كند.

/ ١٣٤

خجسته و مبارك است آن كه پادشاهى مطلق به دست اوست‌

رهنمودهايى از آيات

براى آن كه قرآن ترس از خدا را در دلها بكارد و جايگزين سازد، آيات و نامهاى او را به ياد ما مى‌آورد، بدان سبب كه معرفت اساس ترس است، و همان است كه براى آدمى بزرگى پروردگارش را و اين كه شايسته تقوا است آشكار مى‌سازد، و او را بر آن مى‌دارد كه با بينشهاى قلب از طريق آيات و افعال خدا، او را ببيند، به ميانجيگرى سنّت مرگ و زندگى، آفريده شدن همه چيزها را به توسط خدا، و مالك و مسلط بودن او بر آنها احساس مى‌كند، و از راه تأمل كردن در نظامهاى جهانى، قدرت و حكمت او بر وى آشكار مى‌شود، و چشم و بينش او را خستگى فرا مى‌گيرد و خوار و حسرت زده، بى آن كه سوراخ و شكافى در آفرينش و تدبير خدا مشاهده كند، باز مى‌گردد، و همين است كه هر چه ديده و بينش خود را براى نظر كردن در كاينات بيشتر به كار اندازد، ايمانش به خداى عزّ و جلّ محكمتر مى‌شود، و در آن هنگام كه آدمى با روان و عقل خويش به آفاق معرفت عروج پيدا