تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٧ - شرح آيات
گفت: «دوستى دنيا ريشه هر معصيت و اول هر گناه است». [٣٨]/ ٢١٦ «أَنْ كانَ ذا مالٍ وَ بَنِينَ- كه دارنده خواسته و فرزندان است.» يعنى ريشه صفات منافقان و مترفان كه رسول خدا (ص) فرمانبردارى از آنان را نهى كرده و ذكر آن در آيات پيشين گذشت (سوگند و ذلت و غيبت و سخن چينى و جلوگيرى از خير و تجاوز و گناه و بد خويى و انگل بودن) همه نتيجهاى از فريفتگى به دنيا (مال و فرزندان) است، و بنا بر اين راه تكامل اخلاق نيك در شخصيت آدمى، و در نتيجه بالا رفتن به قله بلند فضيلت (يكتاپرستى) جز به چشمپوشى از فتنه دنيا يعنى اموال و فرزندان، هموار نخواهد شد. و چشمپوشى از فتنه وابسته به دور افكندن مال و پيروان نيست، چه اگر در آنها به نيكى تصرف شود، بهترين ياور شخص براى ارتقاى به بالاى نردبان كمال اخلاقى و ايمانى خواهند شد، و در حديث شريف از پيامبر (ص) آمده است: «ثروتمندى بهترين يار و ياور براى پرهيزگارى و ترس از خدا است». [٣٩] و در خبرى از امام صادق (ع) مىخوانيم كه: «دنيا بهترين ياور براى آخرت است»، [٤٠] مگر فقه سبب پيروى و نيازمندى مايه ذلت و خوارى نيست؟
چون اين آيه را به نهى دستگاه رهبرى از اطاعت از مترفان ارتباط دهيم، به انديشه ديگرى هدايت مىشويم، و آن اين كه: گاه رهبر خود نيز به آنچه از فريبندگيهاى دنيا (داراييها و پيروان) كه در نزد ايشان است فريفته مىشود و به طمع رسيدن به اين گونه چيزها به اطاعت ايشان درمىآيد يا با آنان به مداهنه برمىخيزد يا گرفتار ترس از ايشان مىشود، و بر وى واجب است كه خود را از اين وسيله مسدود شدن راه با توكل كردن بر پروردگار خويش و خواستار شدن آنچه در نزد او است، رهايى بخشد.
[١٥] دوم: پس پشت افكندن رسالت خدا. آيا رسالت خدا چيست؟ آن
[٣٨] - تنبيه الخواطر، ص ٣٦٢.
[٣٩] - فروع الكافى، ج ٥، ص ٧١.
[٤٠] - همان منبع، ص ٧٢.