تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٧٧ - شرح آيات
دارد، و اين همان چيز شبيه به نايى در وسط پر است، و با وجود اين ميانتهى است تا سبك باشد و مانعى از پرواز پرنده نشود». [٣٧] [٢٠] شك نيست كه نادانى نسبت به واقعيت زندگى نادانى به آيات خدا است، و همين است كه آدمى را به تكذيب حق و كافر شدن به آن برمىانگيزد، و در نتيجه در صدد گرفتن شريكانى پندارى براى خداى يگانه برمىآيد، با اين گمان كه به ميانجيگرى آنها مىتواند از سلطه خداى قاهر بگريزد و از مسئوليت شانه تهى كند، و همين امر است كه او را در زندگى بىقيد و لا ابالى مىسازد، ولى قرآن اين انديشهها و پندارها را از ريشه بيرون مىآورد و مىگويد كه آن همه چيزى جز مستى مايه سركشى نيست.
أَمَّنْ هذَا الَّذِي هُوَ جُنْدٌ لَكُمْ يَنْصُرُكُمْ مِنْ دُونِ الرَّحْمنِ- آيا آن چه كس است كه جز خدا براى شما حكم سپاهى دارد و به يارى شما برمىخيزد؟»/ ١٧١ و مِنْ دُونِ الرَّحْمنِ مىتواند دو معنى داشته باشد
١- ضدّ ... و بنا بر آن به شريكان پندارى و به نيروهايى باز مىگردد كه كافران همچون مال و سلطه فريفته آنها شدهاند و همه آنها عليه خدا به يارى ايشان برمىخيزند، و اگر همه در مجادله به نصرت آنان برخيزند، هيچ سودى برايشان ندارند.
٢- يا اين كه آيه اشاره به شفيعان دارد كه آنان نيز ممكن نيست بدون اذن خدا و رحمت او به شفاعت از هيچ كس برخيزند، پس چرا بايد آدمى ميان خود و پروردگارش حجابها و ميانجيهايى قرار دهد، در صورتى كه خود توانايى آن را دارد كه به منبع رحمت و نصرت و يارى اتصال پيدا كند؟! شفيعان راستين، همچون انبياء و اولياء، جانشين فرمانبردارى از خدا و دعا كردن و خواستن مستقيم هر چيز از خدا نمىشوند، بلكه وسيلهها و راههايى براى نزديك شدن به خداوند متعالاند.
[٣٧] - بحار الأنوار، توحيد المفضل، ج ٣، ص ١٠٣.