تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣٣ - شرح آيات
متعال گفت
«إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ- آن گفته فرستادهاى بزرگوار است،» كه در نزد خداى تعالى مقامى رفيع دارد و منزّه است و در امانت و اخلاق عاليترين درجه را دارد و در رساندن پيام خدا كوتاهى نمىكند و تحريفى در آن به عمل نمىآورد، و اين همه براى آن است كه رسالت سالم و كامل و به همان گونه كه خدا خواسته و آن را نازل كرده به همگان ابلاغ شود، و اين امر اعتماد و اطمينان كاملى به صحّت آن به ما مىدهد. و در آيه دو تأكيد در اين باره آمده است: يكى با لفظ «إنّ» و ديگرى با لام در «لقول»، و علاوه بر اين دو تأكيد لفظى، سه تأكيد معنوى بر آن وجود دارد كه اين رسالت و رساله از جانب خدا است
الف: كلمه «قول»، پس وظيفه رسول از نقل كردن رسالت به مردم تجاوز نمىكند، پس او گوينده آن است و در تأليف يا آفريدن آن دخالتى نداشته است.
ب: خداى تعالى نگفت فلانى (جبرييل يا محمّد) و بلكه نگفت پيغمبر يا فرشته ... بلكه كلمه فرستاده (رسول) را اختيار كرد كه بر معنى مورد نظر دلالتى بيش از الفاظ ديگر دارد ... و رسول آن كس است كه حامل پيام و رسالهاى از جانب شخصى ديگر است.
ج: و چون خدا رسول خود را با لفظ «كريم» ستوده، اين خود دليل بر امانت او و بر آن است كه رساله و رسالت چنان كه فرستنده خواسته صورت گرفته است، و چون از خود گذشتگى از بزرگترين صفات شخص كريم است، از اين توصيف خدا براى رسول خودش چنان دستگير ما مىشود كه او در قضيه رسالت خدا از خود چشم پوشيده و بنا بر اين هيچ چيزى از جانب شخص او در اين رسالت وارد نشده است.
گفتهها در مقصود از لفظ رسول مختلف است، و گروهى گفتهاند كه: او جبرييل است كه وحى را از جانب خدا به پيامبر (ص) مىرساند، پس او رسول خدا به نزد پيغمبر او است، و ديگران گفتهاند:/ ٣١٥ رسول محمد (ص) است، يا اين كه كلمه متوجه به هر دو مىشود، و هر دو فرستاده از جانب خدايند، و مقصود در اين جا