تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤ - شرح آيات

ريشه در يقين كامل به مراقبت و تسلّط خداى عزّ و جلّ دارد، و اين همان چيزى است كه از نصهاى دينى و از گفته‌اش در اين آيه مفهوم مى‌شود

«وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ- و خدا از آنچه مى‌كنيد آگاه و با خبر است.» پس مؤمن در اين خاتمه مى‌خواند كه مى‌بايستى در ايمان و عمل كردن به آن استمرار و پيوستگى داشته باشد، و اين كه هر چه مى‌كند خالص براى خدا باشد و با اتقان به عمل بپردازد، از آن روى كه در محضر آفريدگار خويش است كه فريب دادن و پنهان كردن عيب از او امكان ندارد، چه او از همه كارهاى انسان به صورتى فراگيرتر و لطيفتر از خود شخص با خبر است.

آخرين كلمه اين كه: به همان گونه كه رسالت و رسول نور است، آن كسى كه رسالت رسول را امروز حمل مى‌كند، و امتدادى از رهبرى ربّانى او را بر عهده دارد و نايبى از خلفاى امين او به شمار مى‌رود، او نيز نور است. مگر مردمان را به خدا نمى‌خواند؟ مگر رسالتها و پيامهاى پروردگارش را به بندگان نمى‌رساند؟ و چنين است كه علماى امت محمد- صلى اللَّه عليه و آله- همچون پيامبران بنى اسراييل محسوب مى‌شوند. مگر جانشينان رسول نيستند؟ و در حديث نبوى حاكى از موعظه‌اش به سلمان محمدى چنين مى‌خوانيم: «اى سلمان ... علما، پس از انبيا، گراميترين بندگان محسوب مى‌شوند، كه حاملان قرآن‌اند، و از دنيا چنان بيرون مى‌روند كه انبيا بيرون مى‌رفتند، و پس از بيرون آمدن از گورهاى خود با پيامبران محشور مى‌شوند، و همراه با ايشان/ ٢٣ از صراط مى‌گذرند، و پاداش پيامبران بهره ايشان است، پس خوشا به حال طالب علم و حامل قرآن با اين همه كرامت و شرفى كه در نزد خدا دارند». [٥] [٩] و تأكيد خدا بر ضرورت ايمان داشتن به او و به فرستاده‌اش و به نور فرو فرستاده‌اش از اين لحاظ، راه نجات در روز قيامت است.

«يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ‌- آن روز كه شما را براى روز گرد هم قرار