تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٠ - شرح آيات

از توبه است، و امام ابو الحسن- عليه السلام- گفت: «اين كه بنده از گناه توبه كند و به آن باز نگردد»، [١٨] و رسول اللَّه- صلّى اللَّه عليه و آله- درباره توبه نصوح چنين گفته است: «اين كه توبه كننده توبه كند و سپس به آن بازنگردد، به همان گونه كه شير به پستان باز نمى‌گردد». [١٩] اين توبه آن است كه خدا آن را مى‌پذيرد و به ميانجيگرى آن از گناهان شخص در مى‌گذرد و او را در روز قيامت به بهشت درمى‌آورد.

«عَسى‌ رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ‌- باشد كه خدا از شما بديها و گناهانتان را بسترد و بزدايد.» حق اين است كه توبه كننده از سر صدق و راستى اميد آن دارد كه گناهان او از صورت عقده و گره بدى كه مانع/ ١١٥ پيشرفت او به سوى كمال است بيرون آيد و همچون عامل و انگيزه‌اى نيرومند شود كه او را به سوى خير و فضيلت مى‌راند، چنان كه خداوند متعال از نامه اعمال او زشتيها و گناهان را مى‌زدايد و هيچ كس حتى نزديكترين مقرّبان به خدا از آن آگاهى پيدا نمى‌كند. معاوية بن وهب گفت

شنيدم كه ابو عبد اللَّه- عليه السلام- (امام صادق) مى‌گويد: «چون بنده‌اى توبه نصوح و پاكيزه كند، خدا او را دوست مى‌دارد و او را در دنيا و آخرت مى‌پوشاند»، و من گفتم: چگونه او را مى‌پوشاند؟ و او گفت: «دو فرشته او آنچه را از گناهانش كه نوشته بودند فراموش مى‌كنند، و به اندامهايش وحى مى‌رسد كه: گناهان او را از وى پوشيده نگاه دارند، و به گذرگاههاى او در زمين وحى مى‌رسد كه: گناهانى را كه بر روى شما انجام داده است پوشيده نگاه داريد، پس در آن هنگام كه با خدا ملاقات مى‌كند، هيچ چيزى به گناهكار بودن او گواهى نمى‌دهد»، [٢٠] و به همين سبب دليلى براى رفتن او به دوزخ باقى نمى‌ماند، و بالاتر از همه اينها آن كه خدا او را به رضوان و نعيم خود در بهشت درمى‌آورد.