تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢١ - شرح آيات
«وَ يُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ- و شما را در باغهايى درآورد كه از زير (درختان) آنها نهرها روان است.» تأكيد خدا بر بهشت و باغها در دل مؤمن اراده مقاومت در برابر شهوتها و آرايشهاى بىحاصل و نابود شونده دنيا را مىنشاند و او را خواستار نعمتهاى بزرگتر جهان ديگر، هم از حيث كميّت و هم از حيث كيفيت، مىسازد.
«يَوْمَ لا يُخْزِي اللَّهُ النَّبِيَّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ- در آن روز كه خدا پيامبر و كسانى را كه با او ايمان آوردهاند، گرفتار خوارى نمىكند.» شايد در آيه اشارهاى به اين معنى بوده باشد كه خدا شفاعت رسول- صلّى اللَّه عليه و آله- و مؤمنان با او را از امامان راهنما و صالحان مىپذيرد.
«نُورُهُمْ يَسْعى بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمانِهِمْ- كه نور ايشان در برابرشان و در جانب راستشان پيش مىرود.» درباره «نور» سه نظر اظهار شده كه تناقضى ميان آنها وجود ندارد، يكى از آنها اين كه: آن عمل صالح و ايمان است كه به صورت روشنايى در روز قيامت آشكار مىشود، دوم: قرآن است كه مؤمنان به راهنمايى آن حركت مىكردند و در روز قيامت آنان را به سوى بهشت رهبرى مىكند، به همان گونه كه در دنيا راهنماى ايشان به سوى راه راست و خوشبختى بود، و سوم: اين كه مقصود از نور امامان راهنما و مردمان صالحى است كه/ ١١٦ از آنان در دنيا پيروى مىكردند، و در قيامت آنان را به بهشت رهبرى مىكنند به همان گونه كه در دنيا راهنماى آنان به سوى حق و عمل صالح بودهاند. و از امام ابو عبد اللَّه (ع) روايت است كه گفت: «پيشوايان و امامان مؤمنان نور ايشان است كه در برابر ايشان و در سمت راستشان قرار دارد و پيش مىرود تا آنان را به منازلشان برساند». [٢١] هنگامى كه از اسباب رهايى يافتن مؤمنان از خوارى در روز قيامت سخن مىگوييم، و به خاطر آن نور ايشان در برابر آنان حركت مىكند، از مهمترين آنها
[٢١] - همان منبع، ص ٣٧٥.