فرمان داده و به توبه نصوح و در پى آن به تلاش براى رسيدن به كمال امر كرده، به پيامبر دستور داده است كه به جهاد با منافقان و كافران بپردازد، و آن را همچون ضرورتى براى فراهم آمدن اوضاع و احوال و اسباب براى خوددارى و توبه و كمال شمرده است، چه بسيارى از اسباب انحراف و نقصى كه مؤمنان گرفتار آن مى‌شود، بر اثر تحريك كافران از خارج و منافقان از داخل عليه حق و پيروان آن به وجود مى‌آيد، و بنا بر اين ناگزير براى رو به رو شدن با اين فساد و برانداختن آن با جهاد برآيند، تا چنان شود كه زمينه براى ساختن مجتمعى نمونه و مثالى (پرهيزگار و توبه گر و كامل) فراهم آيد. به همين سبب پيامبر- صلّى اللَّه عليه و آله- مأمور به آن شد كه به مقابله با كافران و منافقان برخيزد

«يا أَيُّهَا النَّبِيُّ جاهِدِ الْكُفَّارَ وَ الْمُنافِقِينَ وَ اغْلُظْ عَلَيْهِمْ‌- اى پيغمبر! با كافران و منافقان جهاد كن و بر ايشان درشتى كن.» يعنى به جهادى بپرداز كه با سستى و نرمى همراه نباشد، چه پيغمبر به اعتبار پيشوايى مكتبى، تنها مسئول از خانواده خود نيست، بلكه در جامعه اسلامى همچون پدرى مسئول پاسدارى و نگاهدارى شخصى خود و ديگران از آتش و گمراهى است، پس ناگزير بايد به برانداختن كانونهاى انحراف از آن و پيرامون آن بپردازد، و هر اندازه آن كافر يا منافق دور يا نزديك باشد، باز چنين است.

«وَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ- و جايگاه ايشان جهنم است كه جايگاه زشت و بدى است.» پس در دنيا جزاى خود را با جهاد كردن مؤمنان با ايشان دريافت مى‌كنند، و جزاى كاملتر در آخرت به ايشان مى‌رسد كه بدترين عاقبت براى آفريدگان است.

[١٠] به مناسبت حديث از زنان رسول كه محدود كننده سياق اين سوره است،/ ١١٨ ايستار سالم و درست آنان در سه آيه پايانى مى‌آيد تا تأكيدى بر يك حقيقت مهم باشد كه در تقسيم مردم بايد به آن توجه داشته باشيم، و آن اين است كه ارزش هر انسانى به اعمال و ايستارهاى درست يا نادرست او است، با صرف نظر كردن از كسانى كه در پيرامون او زندگى مى‌كنند يا با او نسبت دارند. بنا بر اين درست نيست‌