تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٩٢ - شرح آيات

ذلك» است استمنا، و چون در اين باره از امام صادق (ع) پرسيدند، گفت

«گناهى بزرگ است كه خدا از آن در كتاب خود نهى كرده است، و فاعل آن همچون كسى است كه با خود نكاح كرده باشد، و اگر با خبر شوم كه كسى چنين مى‌كند، از غذا خوردن با او خوددارى خواهم كرد»، پس طرف سؤال پرسيد كه: اى پسر رسول خدا! از كتاب خدا و نهى آن در اين باره به من بازگو، و او همين آيه را خواند و گفت كه: «استمنا از جمله «وراء ذلك» است. [٥٣] آن كس كه بر هواى نفس و وسوسه شيطان در خصوص شهوت جنسى پيروز شود، به خيرى فراوان دست يافته است، امام باقر (ع) گفت: «خدا به چيزى برتر و فاضل‌تر از مراعات عفت شكم و فرج عبادت نمى‌شود»، [٥٤] و اين روايت براى ما رابطه ميان عفت جنسى و عفيف بودن در ميان نمازگزاران حقيقى در نزد خدا را آشكار مى‌سازد. چگونه مى‌تواند كسى كه در كارهاى زشت و فواحش كوركورانه دست و پا مى‌زند اقامه صلاة كند، با آن كه پروردگار ما گفته است: «وَ أَقِمِ الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى‌ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ- و نماز را بر پاى دار كه نماز از كارهاى زشت و ناپسنديده/ ٣٧٣ و منكر جلوگيرى مى‌كند»؟؟، [٥٥] يعنى دورى گزيدن از فواحش و منكرات شرط اساسى براى اقامه نماز با حدود آن است.

ششم: رعايت امانتها و پيمان.

«وَ الَّذِينَ هُمْ لِأَماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ‌- و كسانى كه پاسدارى از امانتها و پيمان خود را مراعات مى‌كنند.» علامه طبرسى گفته است: امانت عبارت از چيزى است كه شخص بر حفظ آن امين و مورد اعتماد شناخته مى‌شود، همچون وصيتها و وديعه‌ها و حكومتها و نظاير آن، [٥٦] و گفته‌اند كه: هر نعمتى كه خدا به بنده خود بخشيده است از