«تَبْتَغِي مَرْضاتَ أَزْواجِكَ‌- خواستار رضايت همسرانت شده‌اى.» در آيه تحذيرى براى رسول و براى هر رهبرى بدان سبب آمده است كه از هيچ كس متأثر نشود هر چند نزديكترين مردمان به او بوده باشد، چه فشارهايى كه نزديكان رهبر به او وارد مى‌آورند، به صورت ناگزيرى برخاسته از انگيزه‌هاى درونى نيست، هر چند كه با چنين جامه‌اى پوشيده است، و معمولا از جاى دورى به خانه رهبر انتقال پيدا مى‌كند، ولى اين انتقال از طريق حلقه‌هاى به يكديگر پيوسته‌اى صورت مى‌گيرد تا به آن خانه برسد، مخصوصا در اين زمان كه/ ١٠٥ دستگاههاى استكبارى قصد اين دارند كه از طريق آن به محاربه با دستگاه رهبرى برخيزند و دين را براندازند، پس در اين شك نيست كه وسايل مخابراتى و شبكه‌هاى احزاب فاسد همچون كمونيسم و فراماسونيان و صهيونيگرى و شاخه‌هاى پراكنده شده آنها در محيطهاى اسلامى همه در آن مى‌كوشند تا از طريق وسايل گوناگون رهبريهاى دينى را در تحت تأثير خود درآورند، و گاه حتى در آراء و فتاوى دينى نيز آثار آنها مشاهده مى‌شود، پس آيا رهبر چگونه بايد با اين گونه دستگاههاى فشار مقابله كند و آثار منفى و مخرب آنها را از ميان ببرد؟ قائد و پيشوا داراى دو صفت انسانى و رهبرانه است، و بايد موازنه حكمت آميزى را حفظ كند، و در عين حال كه با همسر و فرزندان و خويشاوندان خود با صفت انسانى و با همه عواطف و احساسات خود رو به رو مى‌شود، بر وى واجب است كه به صاحبان نفوذ اجازه آن ندهد كه از همين راه بر مركز رهبرى او نفوذ پيدا كنند، و همين است كه قرآن در آيه تحريم به آن اشاره كرده است.

«وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ‌- و خدا آمرزنده و مهربان است.» بر رهبر شايسته است كه او نيز به اين دو صفت آراسته باشد، و در عين حال كه از فشارهاى همسران متأثر نمى‌شود، با بردبارى و سعه صدرى كه دارد، آزارى از وى به آنان نمى‌رسد، بلكه از گناه آنان درمى‌گذرد و با خلق خدايى و چشمداشتى كه به آمرزش و رحمت خدا دارد، آنان را مورد مغفرت و رحمت قرار مى‌دهد.

[٢] از مظاهر آمرزش و رحمت او عزّ و جلّ يكى آن است كه براى مؤمنان‌