اين كه در نزد پيامبر مقامى دارند و گنجينه اسرار او به شمار مى‌روند، كه اين دو راه از گسترده‌ترين درهايى است كه رازهاى آدمى به ديگران از آن انتقال پيدا مى‌كند.

در صورتى كه فاش كردن اسرار پيامبر دور از ديد و شنيد او است، از مراقبت خدايى كه پيامبرش را از اين افشاى راز با خبر كرده بود هيچ دورى نداشت.

«وَ أَظْهَرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِ‌- و خدا آن را بر او آشكار ساخت.» يعنى به او خبر داد كه همسرش راز او را پنهان نگاه نداشته است.

عَرَّفَ بَعْضَهُ وَ أَعْرَضَ عَنْ بَعْضٍ‌- پاره‌اى از آن را آشكار كرد و از آشكار كردن پاره ديگر خوددارى نمود.» كه اين جوهر وجود رسول اللَّه- صلّى اللَّه عليه و آله- را از لحاظ اخلاق و فرزانگى بر ما آشكار مى‌سازد، كه حفصه را بر همه كارى كه كرده بود مورد سرزنش و عتاب قرار نداد، بلكه قسمتى از كار او را آشكار كرد و چنان وانمود ساخت كه از باقى آن آگاهى ندارد، و شايد آنچه كه از گفتن آن خوددارى ورزيد، چيزى بود كه گرفتارى بزرگى را براى حفصه پيش مى‌آورد، و آثارى منفى بر آن مترتب مى‌شد كه عاقبت خوشى نداشت، و اين منتهاى حكمت هر شوهر در خانواده خويش است، و نيز براى هر رهبر و پيشوا در برابر امّتش.

«فَلَمَّا نَبَّأَها بِهِ قالَتْ مَنْ أَنْبَأَكَ هذا- پس چون او را (همسرش) آگاه ساخت، او گفت كه چه كس تو را از اين با خبر كرد.» شايد حفصه در آن هنگام به اين شك افتاد كه نكند آن كس كه خود او را از اين امر با خبر كرده پيغمبر را آگاه كرده است، و از يادش رفت كه پيغمبر اسلام- صلّى اللَّه عليه و آله- با وحى پيوستگى دارد و مؤيّد از جانب/ ١٠٩ خداوند سبحانه و تعالى است، و پيامبر- صلّى اللَّه عليه و آله- در پاسخ او گفت

«قالَ نَبَّأَنِيَ الْعَلِيمُ الْخَبِيرُ- مرا داناى آگاه خبر داد.» آن كس كه بر همه چيز محيط است. و ايستار رسول- صلّى اللَّه عليه و آله- در برابر همسرش كه راز خود را به او سپرده بود، شايسته است كه مورد مطالعه هر شوهر پيشوا و فرمانروا قرار گيرد، و آن را روش عمل خود در اوضاع و