تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٥٦
حكيمانهاى رهبرى مىكند كه خداوند متعال در ديگر زمينههاى اجتماعى و سياسى و اقتصادى برقرار كرده است ... بايد بگوييم كه بزرگترين رشدى كه قرآن ما را به آن هدايت مىكند يكتا پرستى است از آن روى كه اوج هدايت و قله رشد است.
بعضى از مفسّران به اين مطلب اشاره كردهاند، چنان كه فخر رازى گفته است كه: «يهدى إلى الرّشد» يعنى به آنچه صواب است رهبرى مىكند، و به گفتهاى به توحيد، «و لن نشرك بربّنا أحدا» يعنى به شريك پذيرفتن به خدايى كه پيش از اين بر آن بوديم باز نخواهيم گشت، و اين دليلى بر آن است كه آن گروه مشرك بودهاند. [٣]/ ٤٣٩ «فَآمَنَّا بِهِ- پس به آن (قرآن) ايمان آورديم.» ايمان آوردن به قرآن به معنى رد كردن قاطع نيروهاى ديگرى جز خدا است، و عزم جزم كردن به پيشروى در راه يكتا پرستى هر اندازه هم كه چالشها در آن فراوان باشد ... آن گروه جن ايمان به اين معنى و كيفيت را دريافتند و بر آن شدند كه شريكان پندارى خدا را به دور افكنند، پس گفتند
«وَ لَنْ نُشْرِكَ بِرَبِّنا أَحَداً- و هرگز احدى را شريك پروردگارمان قرار نخواهيم داد.» اين به معنى درآمدن در ميدان مبارزه، و استقامت داشتن بر حق، و تقديم كردن فداكاريهايى به خاطر ايمان و ارزش توحيد است، و هر كس كه حق را اختيار مىكند، مىبايستى چنين بوده باشد، چه رشد هدفى است كه در راه رسيدن به آن مىبايستى همه چيز خود را فدا كنند، به همان گونه كه جادوگران (در هنگام رو به رو شدن با عصاى موسى) چنين كردند و به زمين بر حالت سجده قرار گرفتند، و با خطاب ردّ و چالش به فرعون گفتند فَاقْضِ ما أَنْتَ قاضٍ إِنَّما تَقْضِي هذِهِ الْحَياةَ الدُّنْيا [٤] و بدين گونه خود را قربانيان راهى خطرناك كردند، چه فرعون
[٣] - التفسير الكبير، ج ٣٠، ص ١٥٤.
[٤] - طه/ ٧٢.