تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠٣ - شرح آيات

تأكيد مى‌كند و آن حقيقت اين است كه ريشه همه صفات زشت و بد مختفى در فريفته شدن به مال و پيروان است، و مسلمانان را از عاقبت فريفتگى به ثروت و فرزندان بر حذر مى‌دارد.

سپس سياق متوجه داستان اصحاب جنّت مى‌شود كه مثل بدى براى كسانى است كه فريب زينت حيات دنيا را خوردند، و در برابر حق به استكبار برخاستند، و خود را از مسكينان برتر و بالاتر دانستند، جز اين كه/ ١٩٥ به خطاى خويش پى بردند و به سوى پروردگار خود با توبه بازگشتند و گفتند «سُبْحانَ رَبِّنا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ‌»، و بلكه گفتند كه: ما از حد درگذشتيم و طغيان كرديم، و در اين داستان ملاحظه مى‌كنيم كه مترفان به توبه كردن و دورى كردن از عاقبت بد فريفته شدن به زينت دنيا دعوت شده‌اند، بدان سبب كه نتيجه اين فريفتگى چشيدن عذاب در دو جهان است.

شرح آيات

[١] گفته‌هاى مفسران درباره معنى «ن» با يكديگر اختلاف دارد: بعضى گفته‌اند كه مقصود از آن ماهى (حوت) است، بنا بر گفته خداى تعالى وَ لا تَكُنْ كَصاحِبِ الْحُوتِ‌، و اين گفته‌اش وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً، [١] و قولى ديگر معنى آن را لوح محفوظ دانسته است كه قدرهاى الاهى در آن نوشته شده است، و اين تفسير با ارجاع آن به پيامبر اكرم روايت شده است كه گفت: آن لوحى از نور است، و از آيه به اين رأى بدان سبب استدلال كرده‌اند كه همراه با قلم ذكر شده است، و به قولى ديگر: دواتى است كه قلم مركّب خود را از آن برمى‌گيرد، و در الدّرّ المنثور و التفسير الكبير اشاره به اسم رحمان است بدان جهت كه از حروف آن است، و به قولى: آن از نامهاى رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله است.

چون از امام صادق- عليه السلام- پرسيدند كه «ن» چيست؟ گفت