تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٢ - شرح آيات
است، اگر از انجام دادن اين وظيفه شرعى خوددارى كند، در آن صورت زن حق آن دارد كه به همين علت خواستار جدايى و طلاق گرفتن از شوهر شود. و ابو بصير از ابو عبد اللَّه- عليه السلام- روايت كرده است كه گفت: «شوهر مىبايستى به زن خود چندان انفاق كند كه آن زن بتواند با لباس پشت خود را راست نگاه دارد، و گرنه ميان آن دو جدايى خواهد افتاد»، [٢٨] ولى خدا مقدارى اميد و آرزو داشتن به رحمت و روزى خود را به انسان مىبخشد، و در عين حال به صورتى ناپيدا از زن مىخواهد كه بردبارى و شكيبايى در پيش گيرد و به قضاى الاهى تسليم شود، و اميد به فضل او داشته باشد، چه اميد آن دارد كه شوهر فقيرش به فضل خداوند متعال صاحب ثروت و قدرت شود.
«سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْراً- باشد كه خدا پس از سختى و دشوارى يسر و آسايش زندگى را قرار دهد.» [٨] پس از آن كه پروردگار ما همه اين حدود و مقررات شرعى را بيان كرد، ما را از عواقب گسيختن آنها و تجاوز از حدود بر حذر مىدارد، و آن را شكست و تحمّل عذاب در دو جهان مىداند، و اين سنّتى از خداى متعال است كه در تاريخ بشرى تجلّى پيدا كرده است، و به همان گونه كه در جوامع بزرگ در هنگام مخالفت كردن با خدا و خارج شدن از زير فرمان او جريان دارد، در مجتمع كوچك خانواده نيز جارى است، بدان سبب كه سنت خدا يگانه است و بر موضوعات كوچك و بزرگ يكسان عمل مىكند، آتش با سوزاندن چوب كبريت همان گونه عمل مىكند كه در آتش سوزى عظيم يك شهر! بنا بر اين بر ما واجب است كه با مطالعه تاريخ براى طرز رفتار فردى خويش در تنظيم زندگى و در نظام اجتماع و حركت تمدن عبرت بگيريم ... زيرا كه تاريخ سنّتهاى خدا را تجسم مىبخشد و سنتهاى خدا در كوچك و بزرگ يكسان است.
آيات پس از اين سياق كلّى سوره (تقوا) را از زاويهاى وابسته به اين موضوع
[٢٨] - همان منبع.