تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٦ - شرح آيات

عده محسوب نمى‌شود طلاق مدهيد، و بنا بر اين عده از طهر است. [٤] آيه اين مطلب را به ما مى‌گويد كه زن به مجرد آن كه صيغه طلاق نخستين از زبان شوهرش بيرون مى‌آيد، به صورت كامل از همسر خود جدا نمى‌شود تا، مثلا، به آزادى خود را در اختيار ديگرى قرار دهد، بلكه در خانه شوهر و در تحت مسئوليت او در ايام عده باقى مى‌ماند، و چون ايام عده سپرى شود، مفهوم طلاق عملا صورت گرفته است و آن گاه به صورت كامل از شوهرش جدا و از عهده او خارج مى‌شود، مگر اين كه شوهر به زن و زن به شوهر رجوع كند، و به همين جهت خداوند متعال گفته است

/ ٥٥ «وَ أَحْصُوا الْعِدَّةَ وَ اتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ‌- و شمار عده را نگاه داريد و از خداى پروردگارتان بترسيد.» چنان كه مشاهده مى‌شود، مرد مخصوصا به نگاه داشتن شماره روزهاى عدّه مأمور شده است، زيرا كه طلاق به دست او است و در ايام عدّه وى مسئول فراهم آوردن محل سكونت و هزينه زندگى همسرش و حمايت كردن از او به شمار مى‌رود، پس بايد حساب روزهاى عده را داشته باشد تا بتواند بداند كه چه وقت از ادامه اين مسئوليت شرعى آزاد مى‌شود. و تأكيد كردن بر تقوا پس از فرمان نگاه داشتن شماره روزهاى عدّه ما را به ضرورت دقّت كردن در حساب راهنمايى مى‌كند، بدان سبب كه تقوا عاملى است كه از دروغ گفتن و كارها را به بازى گذراندن جلوگيرى مى‌كند، و در آيه تحذيرى براى دو همسر مشاهده مى‌شود كه خدا مراقب و گواه است و هرگز خدعه كردن با او امكان ندارد، و لازم است از خشم و عذاب او بترسند و از اين گونه كارها پرهيز كنند. و چون دوران عده نسبت به علاقه دو طرف سرنوشت ساز است، در اين ايام مرد به خويشتن خويش باز مى‌گردد و همسر خود را به صورتى تازه ارزشيابى مى‌كند تا معلوم شود كه آيا مى‌تواند به او رجوع كند يا حتما بايد از او جدا شود، پس شايسته است كه همه اين امور را در نظر داشته‌