تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١١٨ - شرح آيات

اين باره نمى‌دانيم، تنها براى ما همين كافى است كه اين منظره هولناك را در پيش نظر خود مجسم سازيم و بترسيم و خود را از كارهاى بد نگاه داريم.

درباره سنگ سوزنده گفته‌اند كه آن سنگ گوگردى است، ولى امكان دارد كه هر گونه سنگ چنين باشد و احتراق آن از طريق واكنشهاى اتومى (ذره‌اى) صورت بگيرد.

ثانيا

/ ١١٣ «عَلَيْها مَلائِكَةٌ غِلاظٌ شِدادٌ- بر آن فرشتگانى درشتخوى و سختگير گماشته شده‌اند.» كه با اهل دوزخ به سختى رفتار مى‌كنند، و در شخصيّت آنان شادى و لطف مشاهده نمى‌شود، و نيز قوى و نيرومندند و عذاب دادن و مؤاخذه كردن ايشان جز با قساوت و شدت انجام نمى‌گيرد.

«لا يَعْصُونَ اللَّهَ ما أَمَرَهُمْ‌- در برابر خدا به آنچه فرمانشان داده است، نافرمانى نمى‌كنند.» چنان كه بايد اهل آتش را عذاب مى‌دهند.

«وَ يَفْعَلُونَ ما يُؤْمَرُونَ‌- و آنچه را كه مأمور انجام دادن آنند، به انجام مى‌رسانند.» در هر زمان و در هر حال، پس نبايد آدمى چنان تصور كند كه مى‌تواند با آنان روابطى برقرار كند كه از عملى كردن فرمان خدا در حق او خوددارى ورزند، چه آنان بندگانى مأمور از جانب خدايند و شريكان خدا نيستند، و فرمانبردارى آنان از خداى عزّ و جلّ هيچ سوراخى ندارد كه فرد معذّب به عذاب خدا بتواند از آن سوراخ از عذاب خدا بگريزد. و اگر راهى براى كاستن از غلظت و شدت ايشان و عذاب آتش باشد، تنها پناه بردن به آقا و سرور ايشان و خواستار محبت او شدن با ايمان و طاعت است، و اين كارى است كه جز در دنيا نمى‌تواند صورت بگيرد، پس به چه سبب بعضى از مردم، با پيروى از فلسفه‌هاى بشرى شركى همچون پرستيدن بتان و فرشتگان، حجاب و پرده‌اى ميان خود و پروردگارشان به وجود