تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٦ - رهنمودهايى از آيات

٣٠ [غورا]: فرو رفته در اعماق زمين كه آدمى نمى‌تواند آن را بيرون آورد.

[معين‌]: نمايان در برابر چشمها، يا به معنى اوان و در دسترس.

/ ١٦١

كافران جز در فريب به سر نمى‌برند

رهنمودهايى از آيات

فلسفه‌هاى شركى كه در آنها نمودهاى جهان و نظم آن برخاسته از نيروهايى پندارى جز خدا در نظر گرفته مى‌شود، مسئول مشى و راهپيمايى آدمى در حالتى به رو بر زمين نگرنده و گمراه شده از حقيقت است، و همين است كه نور ترس از پروردگار را از رسيدن به او باز مى‌دارد، و در جان شخص هاله‌اى از امنيت و اطمينان دروغين به وجود مى‌آورد، و همين امر است كه او را به نافرمانى و معصيت و مخالفت با نظام حق وا مى‌دارد، و هيچ مانع و وازعى در برابر خود نمى‌بيند، و ارزشهاى شرايع و پيمانها در نزد او ساقط مى‌شود. مگر ترس از خدا روح ملتزم بودن به نظام نيست؟

آرى، شرك و معتقد بودن به شريكانى براى خداى يگانه همان چيزى است كه مسئوليت را از آدمى سلب مى‌كند، و چنان مى‌شود كه از مخالفت با حق ترسى ندارد، و ضرورتى براى سپاسگزارى در برابر نعمتها نمى‌بيند، زيرا چنان مى‌پندارد كه خدا هستى را آفريده و نظام آن را مقدر كرده و سپس امور مردمان را به خود ايشان تفويض كرده است، يا آن را به شريكانى واگذاشته و خود كناره گرفته است، يا اين كه نيروهاى شركا به جاى خدا به يارى مردمان برمى‌خيزند و در برابر