تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩١ - شرح آيات

«فَمَنْ يُجِيرُ الْكافِرِينَ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ‌- پس چه كس كافران را از عذاب دردناك پناه مى‌دهد و در امانشان نگاه مى‌دارد.» پس كافر ناگزير معذّب است، بدان سبب كه از شفاعت و شركاى پندارى خدا در برابر او كارى ساخته نيست.

بعضى گفته‌اند كه: ميان پناه دادن به كافران از عذاب اليم و هادى و مبشّر و نذير باقى ماندن رسول ارتباطى وجود دارد، [٥٨] و به نظر من اين اعتقاد الهام گرفته از اين گفته خداوند متعال است وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ ما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ‌. [٥٩] [٢٩] پس از بيم دادن و بر حذر داشتن، قرآن در اميد را بر دلها با ياد كردن از نام رحمان بر دلها مى‌گشايد، تا گرفتار يأس و نوميدى نشوند.

«قُلْ هُوَ الرَّحْمنُ آمَنَّا بِهِ‌- بگو او بخشنده است و ما به او ايمان آورده‌ايم.» چنان مى‌نمايد كه در آيه اشاره لطيفى به آن است كه خدا رسول- صلّى اللَّه عليه و آله- و كسانى را كه با اويند هلاك نمى‌كند بلكه آنان را مشمول رحمت خويش قرار مى‌دهد، بدان سبب كه او رحمان است و اينان به او ايمان آورده و از او فرمانبردارى كرده و تنها بر او متوكل شده‌اند.

«وَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْنا- و بر او توكل كرديم.»/ ١٨٣ آن كس كه بر رحمان توكل كند نوميد نمى‌شود، چه او برايش كفايت مى‌كند، و از بركتها و رحمتهاى خويش به او مى‌بخشد، و از عذاب و هلاك در امانش نگاه مى‌دارد. اما كافران و مشركان، از آن روى كه به پروردگار خويش و به آخرت كافر شده، و به شريكان پندارى اعتقاد و اعتماد پيدا كرده‌اند، گرفتار گمراهيى آشكار شده‌اند، و اگر از دامنه گمراهى خويش آگاه نبوده، يا توانسته‌اند