تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٣ - شرح آيات

آورد؟» اين پاسخ نفى قاطع تمام ابدى است: هيچ كس اى پروردگار جهانيان، چه تنها خدا است كه رحمان و مالك و قادرى است كه مغلوب نمى‌شود. و مفسران در معنى «معين» گفته‌اند كه آن آبى است كه از فزونى بر روى زمين است و با «عين» يعنى چشم ديده مى‌شود، بر خلاف آب درون زمين كه پنهان است، و به قولى ديگر آب روان از «عيون» يعنى چشمه‌ها است.

امامان راهنما- عليهم السلام- بعدى ژرف به آيه داده و آن را به امام حق تأويل كرده‌اند، و گفته‌اند كه او آب است بدان سبب كه حامل رسالت خدا و راهنمايى براى مردم است، مگر آب عصب زندگى و ستون آن نيست؟ امام نيز چنين است، از آن روى كه با بصيرتهاى وحى و با هدايت به حق، پيروان خويش را در حيات خود زنده نگاه مى‌دارند. مگر كفر و گمراهى مرگ نيست؟

امام صادق- عليه السلام- گفت: «اين آيه در حق امام قائم نازل شده است و مقصود آن اين است كه: اگر امام شما از شما غايب شود و ندانيد كه او در كجا است، كيست كه براى شما امام آشكارى آورد كه اخبار آسمانها و زمين را به شما برساند، و همچنين حلال خدا و حرام او را بر شما معلوم كند؟»، [٦٠] و امام موسى الكاظم- عليه السلام- گفت: «اگر امام خود را فاقد شويد و او را نبينيد، چه خواهيد كرد؟». [٦١]