تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٢ - شرح آيات
است، و به همين سبب از بزرگترين گناهان و خطرناكترين آنها محسوب مىشود، بدان جهت كه يگانگى امت و پاكيزگى و صفاى محيط زندگى را در معرض تهديد و فنا قرار مىدهد، و در اين باره احاديث اسلامى به ما رسيده است: رسول اللَّه- صلّى اللَّه عليه و آله- گفت: «يا على، ده كس از اين امت به خدا كافر شدهاند (از آن جمله:) عيبجو و بدگوى در غياب در فتنه»، [٢٥] و گفت- صلّى اللَّه عليه و آله-
«آيا مىخواهيد تا از اشرارتان شما را آگاه سازم»؟ گفتند: آرى يا رسول اللَّه، و او گفت: «كسانى كه به نمامى در ميان مردم آمد و شد مىكنند، و ميان دوستان جدايى مىافكنند، و از بىعيبان عيبجويى مىكنند»، [٢٦] و امام صادق- عليه السلام- گفت: «سه كس به بهشت درنمىآيند: خوناشام خونريز، و نوشنده شراب، و آن كس كه به خبرچينى در ميان مردمان آمد و شد مىكند». [٢٧] ٣- مانع رسيدن خير و نيكى به ديگران شدن و به آنان تعدى كردن و به گناه پرداختن، و اين همه از صفات منافقان است كه خير را تنها براى خود مىخواهند، و به همين سبب در برابر هر تلاشى از رهبرى براى اصلاح مقاومت نشان مىدهند، و با عمل و نظر آن را به تعويق مىاندازند، چه به صلاح ايشان نيست كه رفاه اقتصادى شامل حال همگان شود، و اختلاف طبقاتى از ميان برود،/ ٢١٢ زيرا كه نيرومندى اجتماعى و اقتصادى ايشان مبتنى بر وجود استكبار و استضعاف، و ثروتمندى و فقر، و به عبارت ديگر بر خونهاى ديگران و ناكاميهاى ايشان است.
«مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ- آن كه از رسيدن خير به ديگران سخت جلوگيرى مىكند.» اين كلمه مصداقهاى فراوان دارد، و از جمله آناناند كسانى كه در پيرامون رهبرى حلقهوار گرد مىآيند و چنان مىكنند كه اعتماد او منحصر به ايشان شود، و درها را بر روى صاحبان كفايت و شايستگى سياسى يا ادارى يا اقتصادى جوان مىبندند. و بزرگترين خيرى كه از آن جلوگيرى مىكنند، قرآن است كه پيشوايان
[٢٥] - كتاب المواعظ از شيخ صدوق، ص ١١.
[٢٦] - نور الثقلين، ج ٥، ص ٣٩٣.
[٢٧] - الخصال، ص ١٨٠.