تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦ - شرح آيات
٢- مؤمنان و كافران در مبارزه و چالشى پيوسته و دايمى با يكديگرند، و هر يك از دو طرف چنين مىخواهد كه با پيروز شدن و فرو شكستن طرف ديگر به او زيان و خسارت برساند، و چون دنيا براى هر دو گروه جايگاه آزمايش و امتحان است، گاه در آن مؤمنان بر كافران پيروز مىشوند و گاه عكس اين است، و غبن در آن نسبى و محدود است، اما آخرت كه سراى جاودانى است بزرگترين مصداق تغابن است، چه غابن (مغبون كننده) در آن به حق غابن است و مغبون به تمام معنى چنين است. درست است كه اساس غبن در دنيا است، بدان جهت كه دنيا سراى عمل است، ولى آشكار شدن اين غبن در آخرت است، و غبن هنگامى به اين نام خوانده مىشود كه براى مردمان به خوبى آشكار شده باشد.
«وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَ يَعْمَلْ صالِحاً- و هر كس كه به خدا ايمان آورد و كار نيكو و شايسته كند.» يعنى ايمان خود را با عمل آشكار سازد، كه ايمان حقيقى به خدا اصل هر خير و انگيزه هر كار خوب و شايسته است.
«يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئاتِهِ- بديهاى او را مىزدايد.» يعنى خطاهاى موجود در اطراف كارهاى نيكش را چنين مىكند.
«وَ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ- و او را به باغهايى درمىآورد كه از زير درختان آن جويها روان است و جاودانه در آن باقى خواهند ماند و اين رستگارى بزرگى است.» اين سرنوشت طرف غابن است. و در آن اشارهاى به يكى از معانى شفاعت وجود دارد، و آن اين كه اگر/ ٢٥ كارهاى نيك شخص فراوان بوده باشد، سبب از بين رفتن كارهاى بد كوچك او مىشود.
[١٠] در پايان درس نخستين از سوره تغابن، قرآن صورتى از گروه مغبون را در اختيار ما قرار مىدهد، و چه غبن و خسارتى بالاتر از جاودانه در عذاب آتش بودن است؟!! «وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ خالِدِينَ فِيها