تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩٤ - شرح آيات

واجب است كه اگر باطلى در قلب است از آن بيرون رانده شود تا بتواند پذيراى حق بوده باشد.

ج: ديگر اين كه بايستى قدرت فرا گرفتن بزرگ باشد، و از آن روى چنين است كه بعضى از حقايق چندان بزرگ است كه هر قلبى نمى‌تواند آنها را در خود جاى دهد، بلكه درجات معرفت نسبت به حقايق، با اختلاف تواناييهاى علمى و ايمانى در نزد انسان وابستگى دارد. و در حديث شريف از امام على (ع) آمده است: «بدان كه خداوند سبحان از دلها ستايش نمى‌كند مگر آنها را كه براى فرا گرفتن حكمت جايگيرتر باشند، و از آدميان كسانى را كه در رفتن به سوى حق شتاب بيشتر داشته باشند»، [٢٣] و گفت (ع): «اين دلها آوندها است، و بهترين آنها نگاهدارنده‌ترين آنها». [٢٤] اين شرطها و جز اينها در شخص امير المؤمنين على بن ابى طالب (ع) جمع آمده است كه رسالت خدا را فرا گرفت، و پس از پيغمبر شناسنده‌ترين مردم نسبت به آن بود، و به همين سبب راويان و مفسران اجماعا تأويل او (ع) را بزرگترين مصداق براى «أذن واعية» دانسته‌اند ... امام على (ع) در خطاب به ياران و دوستانش چنين گفت: «بدانيد كه من در قرآن به نامهايى اختصاص دارم، پس از اين حذر كنيد كه بر آنها غالب شويد و دين خود را از دست بدهيد- تا آن جا كه گفت-: و من گوش نگاهدارنده‌ام». [٢٥] و پيامبر (ص) خطاب به على (ع) گفت

«از خدا- عزّ و جلّ- خواستم/ ٢٧٩ كه آن را گوش تو قرار دهد». [٢٦] و در تفسير قرطبى، مكحول روايت كرده است كه پيامبر (ص) گفت: «از پروردگارم خواستم كه آن را گوش على قرار دهد» و مكحول گفت: على (رض) مى‌گفت: «هرگز از