تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤ - شرح آيات
بعضى از ترسايان و جهودان نسبت به عيسى و عزيز- عليهما السلام- انجام دادهاند، پس طاعت براى رهبرى است و عبادت و پرستش تنها به خدا اختصاص دارد.
اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ- خدا يگانه است و اله و معبودى جز او وجود ندارد، پس مؤمنان بايد بر خدا توكل كنند.» تأكيد قرآن بر ضرورت توحيد و توكل در ضمن فرمان او به فرمانبردارى از خودش و از رسولش براى آن است كه دو سبب آدمى را به تخلّف از اين دو فرمانبردارى دعوت مىكند
اول: شرك به خداى سبحانه و تعالى است به صورت شركى مبدءى و به پيروى از افكار و فلسفههاى گمراه كننده، يا به صورت شركى عملى از طريق خاضع شدن نسبت به ارادههاى ديگر جز اراده خدا براى دست يافتن به شهوات و مصلحتها، يا پيروى كردن از طاغوتها و ركوع كردن در برابر ايشان. و براى بالا رفتن انسان به افقهاى فرمانبردارى از خدا و تسليم شدن به او و به رهبرى حق، لازم است كه نخست از رسوبهاى شرك پاك شود، و از غل و زنجيرهاى آن رهايى يابد،/ ٣٣ و به چالش با شركاى پندارى بپردازد.
دوم: ناتوانى و شكست خوردن در برابر فشارها و چالشهاى متضاد با خط رسول و قيادت الاهى، كه آشكارترين صورتهاى چالش و فشار در مواجهه با نظام اجتماعى در همه ابعاد سياسى و اقتصادى و اجتماعى و اخلاقى آن آشكار مىشود، و بر مؤمن واجب است كه با وجود اين بر خط مستقيم توحيد استوار باقى بماند، كه اين خود نيازمند اراده سخت و صلبى است كه او را از كوهها سختتر جلوهگر سازد، و اين ارادهها را با طلب يارى و مدد از صاحب توانايى گسترده و نامحدود و توكل كردن بر او به دست خواهد آورد. و نهضتهاى مكتبى و مجاهدان براى ايستادگى در مسير تغيير، سخت به توكل بر آفريدگار آسمانها و زمين، و پناه بردن به دژ ولايت و عزت و قدرت او نيازمندند.
[١٤] وحى الاهى يكى از نيرومندترين و خطرناكترين چالشها را كه