تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨ - شرح آيات
دعوت كردن به حذر به معنى قطع رابطه كردن كامل با خانواده نيست، بلكه لازم است شخص در علاقهها و پيوستگيهاى خويش تعادل متوازنى برقرار سازد كه يكى از دو كفه آن احتياط و بر حذر بودن باشد و كفه ديگر/ ٣٦ عفو و چشمپوشى و گذشت.
«وَ إِنْ تَعْفُوا وَ تَصْفَحُوا وَ تَغْفِرُوا- و اگر عفو كنيد و چشمپوشى نماييد و بيامرزيد،» كه اينها سه درجه براى صفتى واحد است كه صرف نظر كردن از حقوق شخصى با سماحت و سعه صدر براى مصالح خانواده محسوب مىشود. و براى مؤمن شايسته چنان است كه نفس خويش را به افقهاى بردبارى و گذشت بالا برد و به اخلاق خدايى خويگر شود، و بعضى از بديها را به خاطر جذب كردن خانواده خود به رسالت تحمّل كند.
«فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ- پس (بدانيد) كه خدا آمرزنده و بخشنده است.» كسانى را كه گذشت و تسامح داشته باشند مىآمرزد و از رحمت خويش بهرهمندشان مىسازد. و احساس نياز مؤمن به آمرزش خدا و رحمت او، بدون شك او را به مهربان بودن و لطف داشتن نسبت به كسانى كه زير دست و قدرت او قرار گرفتهاند دعوت مىكند.
اكنون به معنى سه كلمه: (عفو، صفح، غفران) مىپردازيم، عفو به معنى صرف نظر كردن از حق انتقام و همانندى مجازات با جرم در قصاص و البته با قدرت داشتن به انجام دادن آن است، و صفح و چشمپوشى درجهاى بالاتر از آن است، چه شخص گاهى از حقى كه، مثلا، براى قصاص كردن دارد چشم مىپوشد، ولى علاقه و ارتباطى كه با طرف ديگر دارد، به سبب آن بدى كه ديده تيره و كدر است، ولى چون چشمپوشى كند، در واقع صفحه گذشته برچيده شده و صفحه تازهاى جاى آن را گرفته است و علاقه ظاهرى صورت طبيعى خود را پيدا مىكند، ولى ضرورتى ندارد كه با اين چشمپوشى آثار روانى درونى نيز از ميان رفته باشد. اما با آمرزش و غفران حتى اين آثار نيز از ميان مىرود، بلكه از طلب انتقام از خداى عزّ و جلّ نيز