تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٥ - شرح آيات

و همچون روغن گلى رنگ شد.» شايد سبب تشبيه آسمان به گل براى آن است كه يك قطعه نيست بلكه چندين قطعه از هم جدا شده است كه رنگ سرخ دارد، و چون آسمان سقف افراشته است، رمز امنيت و صلح نيز هست، و بنا بر اين شكافتن آن خبر از خطرها و هراس مى‌دهد، و اين آيه اتصالى محكم به آيه ٣٥ يُرْسَلُ عَلَيْكُما شُواظٌ مِنْ نارٍ وَ نُحاسٌ فَلا تَنْتَصِرانِ‌ دارد، بدان سبب كه غلاف جوى- يكى از طبقات آسمان- همان چيزى است كه ما را از شهابها و گازهاى قابل احتراق حفظ مى‌كند، و اگر- خدا آن روز را نياورد- شكافته شود، زمين در معرض آن خطرها قرار مى‌گيرد. و دانشمندان مى‌گويند: اگر سوراخى در غلاف محافظ- مثلا به مساحت يك كيلومتر مربع- پيدا شود، زمين هرگز شايستگى براى زندگى ندارد، به سبب پرتوهاى زيانبار يا شهابهاى سوزاننده و مهلك كه از آن سوراخ به زمين خواهد رسيد، و آيا مى‌توانيم از اين حقيقت علمى چيزى بسيط درباره طبيعت حيات در آن هنگام به دست آوريم/ ٣٣٥ كه آسمانهاى هفتگانه شكافته مى‌شود و به پنبه زده شده تبديل مى‌شود؟

در آن روز هيچ كس قدرت آن ندارد كه اين آيه از آيات خدا را تكذيب كند كه هيمنه و تسلط خدا را نشان مى‌دهد، و ضرورت تسليم به او را، و اگر مى‌خواست، ما را چنان مى‌آفريد كه نعمتها و آيات او را با زور تصديق كنيم، و او است كه چنين گفته است طسم* تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْمُبِينِ* لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ* إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْناقُهُمْ لَها خاضِعِينَ‌ «طسم* اين است آيات كتاب روشن و آشكار* شايد تو جان خود را براى آن ببازى كه ايمان نياورده‌اند* اگر بخواهيم نشانه‌اى از آسمان بر ايشان فرو مى‌فرستيم تا گردنهاى ايشان نسبت به آن خاضع شود». [٧٦] ولى رحمت او از اين كار ابا دارد، به همان گونه كه حكمت او از آفريدن‌