تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٨ - شرح آيات

بازگشتى دور است»، [٩٠] و اين طرز برخورد كافران است با حقايقى آشكار، و قرآن اين ايستار ايشان را زشت و منكر مى‌شمارد.

وَ تَضْحَكُونَ وَ لا تَبْكُونَ* وَ أَنْتُمْ سامِدُونَ‌ «و مى‌خنديد و گريه نمى‌كنيد* و شما از غافلانيد.» سخن درباره قيامت و حقايق قاطع و بزرگ آن، مى‌بايستى آدم عاقل را به گريستن و هراسيدن از خشم خدا وادارد، و نيروهاى درونى او را به آن برانگيزد كه در فكر نجات از اين گرفتارى برآيند، و خود را آماده قيامت سازند، و سامد به معنى غافل است، و به همان گونه كه غفلت نتيجه خنديدن و تعجب كردن است، كوشش و سعى نتيجه طبيعى تصديق است و گريستن از ترس هول و هراسهاى ساعت.

[٦٢] در مقابل اين ايستار نادرست نسبت به شنيدن سخنان مربوط به ساعت و قيامت، قرآن ما را به ايستار سالمى راهنمايى مى‌كند كه مى‌بايستى بنا بر بيم دادنهاى الاهى اختيار كنيم، و آن فرار كردن به سوى خداى عزّ و جلّ است، و با سجود به مقام بزرگ او نزديك شدن.

فَاسْجُدُوا لِلَّهِ وَ اعْبُدُوا «و به خدا سجده كنيد و او را بپرستيد.» سجود آشكار كننده اتّصال به خدا است، و عبادت و پرستش جوهر و محتواى آن، و سجده‌اى كه ما را به خدا نزديك نكند، و به عمل كردن به برنامه‌هاى او در زندگى نيانجامد، چه سودى مى‌تواند براى ما داشته باشد؟ نمازى كه ما را از فحشاء و منكر بازندارد، فايده‌اش چيست؟ و روزه‌اى كه سبب تزكيه و پاك شدن نفس نخورد به چه درد مى‌خورد؟

و آخرين كلمه

مشاهده مى‌كنيم كه سياق قرآنى اين سوره مباركه را به دعوت به سجود پايان مى‌دهد،/ ٢٠٠ و همين امر واجب مى‌كند كه هر كس كه اين آيه را مى‌خواند يا آن را مى‌شنود، فورا و در هر حال كه هست به سجده بيفتد، و از آن روى چنين است كه‌