تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٧ - شرح آيات
از مرگ وى باقى و برقرار مىماند، اما راهنمايى ستاره به محض غايب شدن آن از ميان مىرود، چنان كه امام على (ع) گفته است: «اى مردم! از خاتم پيامبران فراگيريد: «مىميرد از ما آن كه مىميرد، و مرده نيست، و مىپوسد آن كه مىپوسد، و پوسيده نيست»»، [٤] و براى عاقل شايستهتر آن است كه از هدايت رسولى پيروى كند كه پيرو حق است، و به اهل آن دروغ نمىگويد، و از پندارهاى نفس خويش پيروى نمىكند، و نه از دروغپردازيهاى/ ١٤٣ كاهنان و ستارهشناسان.
ما ضَلَّ صاحِبُكُمْ وَ ما غَوى «صاحب و دوست شما گمراه نشد و راه را گم نكرد.» چه ممكن است كسى كه مىخواهد به شهرى در جانب خاور حركت كند، گمراه شود و رو به باختر حركت خويش را آغاز كند، گاه اين گم شدن بدان صورت است كه با خط مستقيم به طرف آن حركت نمىكند كه اين نيز گونهاى از گمراهى (غىّ) است. و پيامبر راه خود را به طرف خدا گم نكرد و- حاشا للَّه- كه به جاى آن به راه ديگرى رفته باشد، به همان گونه كه از خط مستقيم نيز منحرف نشد، پس همچون پدر ما آدم- عليه السلام- نبوده كه پروردگارمان درباره او گفته است
وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى «و نافرمانى كرد آدم پروردگارش را پس زيانكار شد». [٥] [٣- ٤] آرى. گاه بعضى چنان مىپندارند كه عصمت پيامبر (ص) محدود به امور وابسته به خود رسالت است و بس، ولى اين سؤال در برابر ما است كه: پس از كجا بدانيم كه آنچه او به ما مىگويد بخشى از رسالت است، يا مربوط به امور ديگر است كه امكان دارد در آنها اشتباه كند؟ هرگز چنين نيست، و خدا همه انبيا را معصوم ساخته و آنان را با روح القدس مؤيّد كرده است، تا چنان باشد كه حجت او بر آفريدگانش كامل باشد، و مخالفت خود را با او بدان سبب پسنديده شمارند كه اطمينانى به آن ندارند كه كلام او از جانب خدا بوده باشد، و خداوند متعال گفته
[٤] - نهج البلاغة، خطبه ٨٧.
[٥] - طه/ ١٢١.