تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١ - شرح آيات
السلام آمده است: «نعمت فراوانى نديدم مگر اين كه در كنار آن حقى ضايع شده وجود داشت» بدان سبب كه آن كس كه بيش از حق خود مىخورد، به صورت طبيعى حق مردم را مىخورد، و سنگى كه برايشان فرو ريخت نشاندار بود و به نام (اسم) آنان شناخته مىشد، و شايد هر پاره سنگ به اسم يكى از افراد آن قوم و چنان بود كه درست به هدف خود مىرسيد، چه به اسم و جرم او ثبت شده بود.
[٣٥] و به همان گونه كه گلسنگها نامگذارى شده به نام مجرمان بود، از مؤمنانى كه از آن سرزمين خارج شده بودند، دور بود.
فَأَخْرَجْنا مَنْ كانَ فِيها مِنَ الْمُؤْمِنِينَ «پس مؤمنانى را كه در آن بودند، از آن بيرون فرستاديم.» آيا مؤمنان موجود در آن شهر چه كسان بودند؟
[٣٦] فَما وَجَدْنا فِيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ «پس در آن جز يك خانه از مسلمانان نيافتيم.» [٣٧] و پس از آن كه اينان خارج شدند، خدا سنگهاى نامگذارى شده را فرستاد و آنان را هلاك كرد.
/ ٥٢ آيا روستاها و شهرهاى قوم لوط در كجا بود؟ گفته مىشود كه سرزمين آنان اكنون در كشور اردن نزديك بحر الميت قرار دارد و در جايى است كه پيش از آن به نام سدوم خوانده مىشد و همان سرزمينهاى واژگون شده (المؤتفكات) است.
گفته مىشود كه ابراهيم (عليه السلام) كه لوط را به آن شهرها براى دعوت كردن مردم آن سرزمينها به پروردگارشان روانه كرده بود، در شهر حبرون نزديك سدوم منزل داشت و آثار عذاب را در هنگام نزول آن مىديد.
گمان بعضى بر آن است كه: بعضى از آثار در كف بحر الميت ديده شده كه حكايت از آن دارد كه سرزمينهاى قوم لوط را در اين دريا پوشانده است، و در آن شك نيست كه آن مناطق شاهد عذاب هولناك قوم لوط بوده است كه بر آن مجرمان نازل شد، ولى از اين آثار در زمين ما فراوان است، و عبرت گرفتن از آنها براى آن كافى است كه انسان از گمراهى خود باز گردد، ولى بيشتر مردم از آنها