تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٩٣

ببرند.

و شياطين در دو صف قرار گرفته از دور نگاه مى‌كنند و بر او دستى و سلطه‌اى ندارند، پس چون به كنار قبر برسند، بقعه‌هاى زمين به سوى او همچون باغهاى سبز و هر بقعه از آنها مى‌گويد: خدايا! او را در شكم من جاى ده، گفت

پس او را مى‌آورند و در حفره‌اى قرار مى‌دهند كه خدا براى او مقدر كرده است، و چون در لحد آن قرار گيرد، پدر و مادر و همسر و فرزند و برادرانش در برابر او تجسم پيدا مى‌كنند، گفت: پس به همسرش مى‌گويد: براى چه مى‌گريى؟، و او مى‌گويد: براى اين كه تو را از دست داديم، و ما را بى‌كس گذاشتى، گفت: پس كسى با صورتى زيبا حضور پيدا مى‌كند، و چون از او مى‌پرسد كه: كيستى؟

مى‌گويد: من عمل صالح توام، من امروز به فرمان خدا دژ مستحكم و سپر و سلاح توام.

گفت: پس مى‌گويد: به خداى سوگند كه اگر مى‌دانستم تو در اينجا هستى به تو مى‌پرداختم و مال و فرزندم مرا نمى‌فريفت و مغرور نمى‌كرد، گفت

پس مى‌گويد: اى ولىّ خدا! بشارت باد تو را به خير، به خداى سوگند كه او صداى كفشهاى مردم را كه از سر خاك باز مى‌گردند مى‌شنود كه پس از فراغت از مراسم دفن خاكها را از دستهاى خود زدوده‌اند و خبر نيافته‌اند كه روح به جسد بازگشته است، گفت: پس زمين به او مى‌گويد: مرحبا اى ولى خدا، آفرين به تو، اطراف تو را نيكو نگاه خواهم داشت و خوابگاهت را سرد، محل درآمدنت را وسعت خواهم داد، و من يا باغى از باغهاى بهشت خواهم بود يا گودالى از آتش». [١٦٨]/ ٤٦٨ [٩٠- ٩٤] و چنين است حال انسان در هنگام مرگ و پس از آن، اگر از مقرّبان بوده باشد.

وَ أَمَّا إِنْ كانَ مِنْ أَصْحابِ الْيَمِينِ* فَسَلامٌ لَكَ مِنْ أَصْحابِ الْيَمِينِ‌ «و اما اگر از اصحاب يمين بوده باشد* پس سلام بر تو از اصحاب‌