تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٤٨ - رهنمودهايى از آيات

/ ٤٢٨

ما شما را آفريديم پس چرا تصديق نمى‌كنيد

رهنمودهايى از آيات

پس از فرا گرفتن دشوارترين موضوعهاى فلسفى همچون نظريه فيض و دور و تسلسل و قانون عدم و وجود، يكى از اين درس خواندگان بر پيره زنى گذشت كه دست به دوك مشغول رشتن پشم بود و از او پرسيد كه: مدبّر جهان را چگونه شناختى؟ و آن پير زن دست از دسته دوك برداشت و به فطرت و ايمان ساده و بى‌پيرايه خود گفت: بدين گونه دريافتم كه جهان را مدبّر و گرداننده‌اى است.

ولى پرسنده چيزى از اين پاسخ درنيافت و حيران ماند، پس پير زن لب به سخن گشود و گفت: هنگامى كه دست از دسته دوك برمى‌دارم متوقف مى‌شود، پس چگونه مى‌تواند اين زمين گردنده و آسمان برافراشته با آن همه زندگى و حركت و تحوّل كه در آن است بدون مدبّر باشد؟! چنين است بسيارى از حقايقى كه در هر لحظه با آنها زندگى مى‌كنيم و از آنها غافليم و به هيچ وجه به عبرتهاى آنها رهبرى نمى‌شويم، چه آفريده شدن و مردن و به وجود آمدن و كشت و زرع و آب و آتش همه از نزديكترين حقايق به ما است كه اگر آنها را فهم كنيم، بزرگترين گواه و راهنما براى ما محسوب مى‌شوند، و انسان بر آن توانايى دارد كه زندگى را به صورت يك مدرسه درآورد، و نمودها و عبرتهاى آن را همچون درسهايى براى تكميل ايمان و معرفت خويش به كار برد،/ ٤٢٩ و از شهود و حضور به غيب و از حاضر به مستقبل و آينده و از مخلوق به خالق هدايت شود، ولى مشكل در كمى عبرتها نيست، بلكه عبرت گرفتن و عبرت گيرنده كم است، و