تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٢ - زمينه كلى سوره
چگونه مىتوانند آيات او را تكذيب كنند؟
پس از اشاره به اين كه اعتماد به نظام آفريدگان نيست كه نابود مىشوند، بلكه به آفريننده آنها است كه وجه كريم و بزرگوار او باقى است، ما را به ياد آن مىآورد كه خزينههاى رحمت او پايان نمىپذيرد، و هر كه در آسمانها و زمين است از او مىخواهد پس ما نيز بايد از او بخواهيم، و چون چنين است، پس چرا بايد به تكذيب او بپردازيم و بخشش او را از خود دور كنيم؟
تكذيب آيات خدا تنها مايه بدبختى و نوميدى در دنيا نيست، بلكه زيان بزرگ آن در آخرت آشكار مىشود، و به همين سبب آيات ما را از عاقبت به تكذيب در روز حساب بزرگ بر حذر مىدارد، مگر مىتوانيم از حكومت او به جاى ديگرى بگريزيم؟ بر فرض كه از اقطار آسمانها و زمين عبور كنيم،/ ٢٧٧ آيا اين كار جز به سلطان و خواست او صورت نمىگيرد؟ آيا حساب زبانههاى آتش و مس گداخته را مىكنيم و مىدانيم كه مقاومت در برابر آنها از عهده ما بيرون است؟ پس چرا بايد نعمتهاى پروردگار بىنياز و عزيز خويش را تكذيب كنيم؟ آيا در آن روز كه آسمان شكافته مىشود و به رنگ گل سرخ درمىآيد، آيا امكان تكذيب كردن نعمتهاى خدا وجود دارد؟
در آن روز سببى براى پرسش كردن از مجرمان وجود ندارد. مگر آنان با سيماهاشان شناخته نمىشوند؟ و آنان را با موهاى پيش سر و پاهاشان مىگيرند و به جهنمى مىاندازند كه آن را دروغ خوانده بودند (در آن هنگام كه حساب خدا و نعمتهاى او را در دنيا تكذيب كردند).
بياييد تا به پروردگار توانا و جبّار خود ايمان آوريم و از او بترسيم تا بهشت را روزى ما قرار دهد، چه هر كس كه از مقام پروردگارش بترسد داراى دو باغ مىشود كه سايههاى گسترده دارند و چشمههاى روان و ميوههاى گوناگون و تختهاى محكم و فرش شده با مفرشهاى حرير و استبرق ... و در آن جا كوتاه چشمانى را از حوريان پاكيزه خواهى يافت كه گويى از ياقوت و مرجاناند، آرى،