تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٠ - زمينه كلى سوره

٣- و از صادق- عليه السلام- است كه گفت: «هر كس سوره «الرحمن» را شب بخواند و پس از خواندن هر فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ‌ بگويد

لا بشى‌ء من آلائك يا ربّ أكذّب، فرشته‌اى را خدا موكّل بر او سازد كه اگر آن را در آغاز شب خواند او را پاسدارى كند تا صبح شود، و اگر صبح خواند ملكى را موكل او مى‌سازد كه محافظ او تا شام باشد.

همان جا.

٤- از جابر بن عبد اللَّه (رض) عنه روايت شده است كه گفت: «چون رسول اللَّه (ص) سوره الرحمن را بر مردم خواند، ساكت شدند و هيچ نمى‌گفتند، پس رسول اللَّه (صلّى اللَّه عليه و آله) گفت: «جنّيان بهتر از شما جواب دادند، و چون‌ فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ‌ را بر ايشان خواندم، گفتند: لا و لا بشى‌ء من آلاء ربنا نكذّب».

/ ٢٧٥

زمينه كلّى سوره‌

براى چه پروردگار بى‌نياز و عزيز ما اين جهان را آفريد؟ آيا بدان جهت نيست كه او سبحانه و تعالى بخشنده است؟ نشانه‌هاى رحمت و بخشندگى گسترده او در هر چيز متجلّى است: در اين كتاب كه ما را به نور او رهبرى مى‌كند و اگر آن نبود او را نمى‌شناختيم. در اين انسان كه آفرينش نيكويى به او بخشيد و بزرگش داشت و سخن گفتن به او آموخت تا بر بسيارى از آفريدگانش برترى داشته باشد. در خورشيد درخشان، و در ماه نورانى. در ستاره تسخير شده به رحمت او، و در درخت سجده كننده به عظمت او. در آسمانى كه سقف آن را بالا برد و آن را محفوظ قرار داد. در نظام حساب شده‌اى كه آن را مقدر كرد، و در ميزان و ترازويى كه براى مردم قرار داد تا عدالت را در ميان خود حاكم قرار دهند و به طغيان‌