تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥٩ - شرح آيات

خود را دريافت مى‌كنند و به رو بر زمين قرار گرفته به سوى آتش كشيده مى‌شوند، اما نامه عمل پرهيزگاران را به دست راستشان مى‌دهند، و جزاى آن درآمدن به باغهايى است كه نهرها در آن روان است و در آرامگاه صدق و صفايى در نزد پادشاهى مقتدر زندگى مى‌كنند.

شرح آيات

[٤١- ٤٢] به همان گونه كه خدا براى ساعت علامات و نشانه‌هايى قرار داده است كه از نزديكى شدن آن خبر مى‌دهند، همچون شكافته شدن ماه، بر نفس خويش لازم گرفته است كه امتى يا شخصى را عذاب نكند مگر اين كه حجت را بر او تمام كرده باشد، و پيامبران و بيم دهندگان از آنچه در آن جا براى او آماده شده است آگاهش ساخته باشند وَ ما كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا «تا فرستاده‌اى نفرستاده باشيم كسى را عذاب نخواهيم كرد». [٥٤] قرآن شاهدى براى اين حقيقت در برابر ضمير و عقل ما قرار مى‌دهد كه اين دفعه مربوط به فرعون و قوم او است كه در دريا غرق شدند. آنان سخت به گمراهى افتاده و از حق دور شده بودند، چه بر نظامى سياسى متكى بودند كه خاستگاه آن عبادت و پرستش شخص فرعون بود و بر اساس تباهى كردن و ترساندن و كشتن و گمراه كردن سير مى‌كرد، و اين همه براى آن كافى بود كه خدا آنان را براندازد، آيا گناهى از اين بزرگتر ممكن است در نزد خدا باشد/ ٢٥٧ كه بشرى بگويد: من پروردگار بلند مرتبه شمايم؟! هرگز ... ولى خدا به آنان مهلت داد، و براى آنان خواستار رحمت شد كه به خاطر همان رحمت هم آنان را آفريده بود، پس آيات و تحذيرها و هشدارها پياپى به زبان و دست موسى و از خلال طبيعت به ايشان مى‌رسيد، و جادوگرى و معتقدات بى‌اساس ايشان را باطل مى‌كرد، و آنان را در مقابل حجت بالغه و رسا قرار مى‌داد.