[٢١- ٢٢] و با همه بلاغت و اسلوب ادبى رفيع اين آيات كريمه، براى آن نيامده است كه تنها اعجاز بلاغى و ادبى آنها بر مردمان آشكار شود، بلكه براى پند دادن به بشريت/ ٢٣٢ و بيم دادن مردمان آمده است.

فَكَيْفَ كانَ عَذابِي وَ نُذُرِ «پس عذاب من و ترساندنم چگونه بوده است؟» آيا اين را آسان مى‌بينى كه انسان ضعيفى كه خدايش او را بر اساس رحمت آفريده است گرفتار خشم و غضب خداى قوى و عزيز شود؟! پس چه بهتر كه در جاى جاى آيات گذشته به تفكر بپردازيم، و چون به آثار و قصه‌هاى گذشتگان برخورد كرديم، پيش از گرفتار خفت و ذلت شدن از آنها پند بگيريم، و اين آيات براى آن آمده است كه ما را به تذكره و يادآورى برانگيزد و فهم آيات قرآن را براى ما ميسر سازد.

وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ «و ما آيات قرآن را براى به ياد آوردن آماده و ميسر ساختيم، پس آيا يادآورى وجود دارد؟» ما جهنم را به چشمان خود نمى‌بينيم، بدان جهت كه غيب است و حجابى مانع علم پيدا كردن ما به آن است، ولى مى‌توانيم با قلوب خودمان و به ميانجيگرى بصيرتهاى قرآن حكيم به آن نظر افكنيم، تا عذاب خدا كه به اقوام پيشين رسيده است، ما را متوجه عذاب سخت خدا در آخرت سازد و از تكذيب حق باز دارد ...

پس آيا اين بهتر است، يا آن كه ما خود چنان شويم كه عبرتى براى كسانى پس از خودمان باشيم؟ حجّت بليغ و رسا است، و راهها آشكار، و نشانه‌هاى راه واضح، و آيات ميسّر و در دسترس، و قرار به دست خودمان است، و با آن مى‌توانيم راه خود را ترسيم كنيم و سرنوشت آينده خويش را طرح ريزيم، به توفيق خداوند متعال.

/ ٢٣٣

[سوره القمر (٥٤): آيات ٢٣ تا ٤٠]

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِالنُّذُرِ (٢٣) فَقالُوا أَ بَشَراً مِنَّا واحِداً نَتَّبِعُهُ إِنَّا إِذاً لَفِي ضَلالٍ وَ سُعُرٍ (٢٤) أَ أُلْقِيَ الذِّكْرُ عَلَيْهِ مِنْ بَيْنِنا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌ (٢٥) سَيَعْلَمُونَ غَداً مَنِ الْكَذَّابُ الْأَشِرُ (٢٦) إِنَّا مُرْسِلُوا النَّاقَةِ فِتْنَةً لَهُمْ فَارْتَقِبْهُمْ وَ اصْطَبِرْ (٢٧)

وَ نَبِّئْهُمْ أَنَّ الْماءَ قِسْمَةٌ بَيْنَهُمْ كُلُّ شِرْبٍ مُحْتَضَرٌ (٢٨) فَنادَوْا صاحِبَهُمْ فَتَعاطى‌ فَعَقَرَ (٢٩) فَكَيْفَ كانَ عَذابِي وَ نُذُرِ (٣٠) إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً واحِدَةً فَكانُوا كَهَشِيمِ الْمُحْتَظِرِ (٣١) وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ (٣٢)

كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ بِالنُّذُرِ (٣٣) إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ حاصِباً إِلاَّ آلَ لُوطٍ نَجَّيْناهُمْ بِسَحَرٍ (٣٤) نِعْمَةً مِنْ عِنْدِنا كَذلِكَ نَجْزِي مَنْ شَكَرَ (٣٥) وَ لَقَدْ أَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنا فَتَمارَوْا بِالنُّذُرِ (٣٦) وَ لَقَدْ راوَدُوهُ عَنْ ضَيْفِهِ فَطَمَسْنا أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا عَذابِي وَ نُذُرِ (٣٧)

وَ لَقَدْ صَبَّحَهُمْ بُكْرَةً عَذابٌ مُسْتَقِرٌّ (٣٨) فَذُوقُوا عَذابِي وَ نُذُرِ (٣٩) وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ (٤٠)