تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠ - زمينه كلى سوره

چيست؟

بياييد تا به آسمانى بنگريم كه خدا آن را با نيرو آفريد و به آن گسترش بخشيد، و به زمينى كه آن را با رحمت خود مفروش كرد، و از هر چيز جفت جفت آفريد، تا شايد از اين راه به يگانگى و نيكى سازندگى و تدبير او پى ببريم.

آيا همه اين حقايق گواه بر وجود چه بصيرت و بينشى است؟ آيا گواه بر آن نيست كه او، سبحانه و تعالى، مدبر و سلطان نگهبان است؟ آيا نبايد به او پناه بريم تا از تند بادهاى فتنه‌ها و طوفانهاى عذاب در امان بمانيم، و از شر شركا و اندادى كه در دنيا حقوق ما را غارت مى‌كنند و در آخرت ما را به سوى جهنم رهنمون مى‌شوند بياساييم؟

براى همين است كه رسول ما (ص) و ديگر صاحبان رسالتهاى الاهى مبعوث شده بودند، ولى مردمان تمرّد و نافرمانى كردند و به هر يك از ايشان نسبت شاعرى يا جادوگرى يا ديوانگى دادند، آيا مردمان به قبول رسالت يكديگر را سفارش كردند يا سر به طغيان برداشتند؟

آنان را به حال خود واگذار، و به ديدار مؤمنان شتاب و آنان را به ياد داشته باش، كه اين يادآورى به سود ايشان است.

فرستادگان خدا براى آن آمدند تا آدمى را از يوغ بندگى مشركانه رهايى بخشند و به فضاهاى گسترده بندگى/ ١٠ پروردگار يگانه‌شان برسانند. و اين خود حكمت آفرينش جنّ و انس است، و خدا آنان را نيافريده است تا از ايشان سودى برد يا به او چيزى دهند، و او سبحانه و تعالى برتر از آن است كه نفعى، هر اندازه كوچك، از بندگانش به او رسد.

پس پايان كار ستمكاران و كافران چه خواهد بود؟ آنان را به حال خود واگذار تا در طلب عذاب شتاب ورزند، كه نصيب و بهره ايشان از آن تضمين شده است، و آنان همچون پيشينيان خود معذّب خواهند شد، و در روز بازگشت و معاد كه آنچه مايه استهزاى ايشان بود احاطه‌شان خواهد كرد، و گرفتار ويل و لعنت خواهند شد.