توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥٦٨ - حكم حال منتقله

مؤكده راجع است.

قوله: لشدة ارتباطها بما قبلها: ضمائر مؤنّث به حال مؤكّده راجعند.

قوله: الا انّه فى الحال: ضمير در [انّه‌] به اثبات راجعست.

قوله: فهى قيد للفعل: ضمير [هى‌] به حال راجعست.

قوله: لكيفيّة وقوعه: يعنى وقوع فعل.

قوله: فانه لا يقصد به ذلك: ضمير در [فانّه‌] و [به‌] به نعت راجع بوده و مشاراليه [ذلك‌] قيد بودن براى فعل مى‌باشد.

قوله: مجرد اتصاف المنعوت به: ضمير در [به‌] به نعت راجع است. ا قوله: و اما اما اورده بعض النحويين الخ: اين عبارت جواب است از سئوال مقدر باين شرح:

گفته شد صفت و خبر بطور كلى از ذكر [واو] خالى هستند و چون حال نيز مانند آنها است مى‌بايد واو نداشته باشد حال اين گفتار زمينه شده براى اشكالى و آن اينست كه:

قبول نداريم كه خبر و صفت بطور كلى از ذكر واو خالى باشند بلكه برخى از نحوى‌ها ايندو را با واو آورده‌اند همچون خبر در باب كان و جمله وصفيّه با واو تأكيد بمنظور لصوق و چسباندن صفت به موصوف.

شارح در جواب مى‌گويد:

اما اين كلام از نحوى‌ها بخاطر تشبيه خبر و صفت بحال است چه آنكه حال در برخى از اوقات با واو ذكر مى‌شود و در نتيجه اين اشكال وارد نيست و حاصل كلام آنكه: